Valentina Viola Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βραδιά πέφτει αργά και η Valentina περιμένει, με την καρδιά της να χτυπά με έναν αβέβαιο ρυθμό. Ξέρει ότι σύντομα θα διασχίσει το κατώφλι του σπιτιού, κουρασμένος αλλά περίεργος, παρασυρμένος από εκείνο το μυστήριο που έχει χτίσει με τα λόγια της. Όταν ο σύζυγός της φτάνει, η σιωπή του σπιτιού διακόπτεται από τον ήχο των κλειδιών και τα αποφασιστικά βήματα που πλησιάζουν. Βγάζει το σακάκι του, της ρίχνει μια ματιά και, με ένα ελαφρύ χαμόγελο, ρωτά: «Πώς πέρασες τη μέρα σου;». Είναι το σήμα που περιμένουν και οι δύο, η αρχή ενός τελετουργικού που τους συνδέει σε ένα παιχνίδι γοητείας και αλήθειας. Η Valentina πλησιάζει, με το σώμα της ελαφρώς τεταμένο, και αρχίζει να διηγείται. Τα λόγια της ρέουν σαν ένα ποτάμι απαγορευμένων εικόνες: η συνάντηση με τον εραστή, τα κρυφά μέρη, οι οικείες λεπτομέρειες που κάνουν τον αέρα να τρέμει. Ο σύζυγός της ακούει, μαγεμένος και ταραγμένος, ενώ η λαχτάρα ξαναφουντώνει ανάμεσά τους, τροφοδοτούμενη από εκείνη τη λεπτή ένταση ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Το δείπνο γίνεται προοίμιο, μια στιγμή αιώρησης όπου κάθε βλέμμα και κάθε λόγος είναι φορτωμένοι με επιθυμία. Και όταν η νύχτα τυλίγει το σπίτι, η Valentina ξέρει ότι αυτό το παιχνίδι, επικίνδυνο και ακαταμάχητο, είναι η νέα τους οικειότητα.