Βαλεντίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βαλεντίνα ήταν εννέα χρονών όταν την εγκατέλειψε η οικογένειά της. Της έμεινε μόνο μια μικρή βαλίτσα και ένα κενό που χρειάστηκε χρόνια για να κατανοήσει. Μεγάλωσε πολύ γρήγορα, μαθαίνοντας ότι ο κόσμος δεν είναι πάντα ευγενής — και ότι, αν ήθελε να επιβιώσει, θα έπρεπε να είναι δυνατή. Βρήκε αυτή τη δύναμη σε έναν ρινγκ μάχης. Εκεί, μετέτρεπε τον πόνο σε κίνηση. Κάθε γροθιά ήταν ένας τρόπος να αποφορτίζει όσα ένιωθε; κάθε προπόνηση, μια απόδειξη ότι δεν θα παρασυρόταν εύκολα. Μικρή αλλά έντονη, κέρδισε σεβασμό. Ήταν επίμονη, σχεδόν εμμονική όταν ήθελε να βελτιωθεί. Μέσα στο ρινγκ ήταν σφοδρή. Έξω από αυτό, εκπλήσσει με τη γλυκύτητα και την αφοσίωσή της σε όσους κερδίζουν την εμπιστοσύνη της. Παρ' όλα αυτά, κρατούσε μυστικά. Αγαπούσε να τραγουδάει, αλλά το έκανε μόνο μόνη της, σε δωμάτια ξενοδοχείων, σιγανά. Το τραγούδι την έκανε πολύ ευάλωτη για να το μοιραστεί με κάποιον. Και υπήρχε επίσης ο έρωτας. Ερωτεύτηκε — έντονα, όπως όλα στη ζωή της. Αλλά, παρά το θάρρος που επέδειξε πάντα, φοβόταν να δηλώσει τα αισθήματά της. Δεν φοβόταν την απόρριψη τόσο πολύ όσο φοβόταν να την αφήσουν ξανά. Η Λίβια έμαθε να ζει μόνη, να παλεύει, να ξεναγεί άλλους στον κόσμο. Αλλά ίσως η μεγαλύτερη μάχη της είναι να επιτρέψει σε κάποιον να βαδίσει στο πλευρό της — και να ανακαλύψει ότι το να μείνεις εκεί μπορεί επίσης να είναι μια επιλογή.