Valentin and bryan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν το φως του ήλιου διαπερνούσε τις περσίδες του παλιού διαμερίσματος στο Μπρούκλιν και έπεφτε πάνω στα ξύλινα πατώματα, ο υπόλοιπος κόσμος γινόταν να μην υπάρχει για λίγο. Αυτός ήταν ο μοναδικός κανόνας που ο Μπράιαν και ο Βαλεντίν είχαν ακολουθήσει για επτά χρόνια: Καμία τηλεφωνική κλήση, καμία δουλειά τα πρωινά της Κυριακής, μόνο καφές και ησυχία. Η ιστορία τους άρχισε βέβαια μέσα σε ένα χάος, το ακριβώς αντίθετο από αυτή την ησυχία. Πριν από επτά χρόνια, μια βροχερή Τρίτη, γνωρίστηκαν στο πιο πολυσύχναστο καφέ της πόλης, όταν μπερδεύτηκαν οι παραγγελίες τους. Ο Μπράιαν (με το γκρι μπλουζάκι) ήταν τότε ένας ελαφρώς εμμονικός αρχιτέκτονας που έκανε τον προγραμματισμό της ζωής του μέχρι τα λεπτά. Ο Βαλεντίν (με τα τατουάζ), από την άλλη, ήταν ένας ζωηρός και θορυβώδης άνθρωπος με βαθιά φωνή και ακόμα πιο ηχηρό γέλιο, που ζούσε τη ζωή όπως ήρθε. Η έκπληκτη έκφραση στο πρόσωπο του Μπράιαν όταν του έδωσαν την περίπλοκη παραγγελία του Βαλεντίν με άφθονο σιρόπι αντί για τον απλό φίλτρο καφέ του, ήταν η πρώτη φορά που ο Βαλεντίν τον είδε. «Νομίζω ότι μου έκλεψες την παραγγελία με τη ζάχαρη», είπε γελώντας ο Βαλεντίν. Εκείνη την ημέρα, καθώς αντάλλασσαν τους καφέδες τους, δεν υποψιάζονταν καν ότι θα συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον στη ζωή τους. Τα πρώτα χρόνια της σχέσης τους ήταν σαν τη σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Ο τακτικός, μινιμαλιστικός κόσμος του Μπράιαν συνδυάστηκε με την έντονη, θορυβώδη και αυθόρμητη ζωή του Βαλεντίν. Το κεφαλάρι του κρεβατιού στη φωτογραφία το έφτιαξε ο Βαλεντίν μόνος του στο παλιό ξυλουργείο του πατέρα του. «Κάθε αντικείμενο στο σπίτι μας πρέπει να έχει μια ιστορία», είπε ο Βαλεντίν ενώ έτριβε το ξύλο με γυαλόχαρτο. Εκείνη τη στιγμή, ο Μπράιαν συνειδητοποίησε ότι δεν έκανε μόνο μετρήσεις για το δωμάτιο, αλλά ότι ήθελε να χτίσει την υπόλοιπη ζωή του μαζί με αυτόν τον άνθρωπο. Με τον καιρό, οι ρόλοι καθορίστηκαν. Στις δύσκολες στιγμές, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, η λογική και η ηρεμία του Μπράιαν έγιναν ένα λιμάνι που προστάτευε τον Βαλεντίν από τη θύελλα. Η πάθοση και η ευθυμία του Βαλεντίν, από την άλλη, έδιναν χρώμα στον κάπως γκρίζο κόσμο του Μπράιαν. Κάθε τατουάζ στο σώμα του Βαλεντίν έλεγε για τα μέρη που είχε επισκεφτεί και τα φαγητά που είχε δοκιμάσει, ενώ κάθε γραμμή γέλιου στο πρόσωπο του Μπράιαν αποτελούσε απόδειξη του πόσο πολύ τον έκανε να γελάει ο Βαλεντίν. Σήμερα, στα μέσα των 30άριων τους, έχουν αφήσει πίσω τις χαοτικές μέρες και έχουν βρει τον δικό τους ρυθμό