Valeier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συγκεντρώθηκαν εκεί όπου η παλιά πόλη είχε ξεχάσει εδώ και καιρό το ίδιο της το όνομα — σε μια εγκαταλελειμμένη οδό όπου τα σκασμένα πέτρινα δάπεδα ψιθύριζαν ακόμα για λαϊκές αγορές, γέλια και φωτιές. Τώρα ανήκε σ’ αυτές. Κάθε γυναίκα είχε βρεθεί εκεί, όχι τυχαία, αλλά με σκοπό. Η κοκκινομάλλα στο κέντρο — η Σεραφίν — κρατούσε μια ήρεμη φλόγα στην παλάμη της, το φως της αντανακλούσε στα μάτια των υπολοίπων. Δεν ήταν απλώς φωτιά. Άκουγε. Θυμόταν. Υπάκουε μόνο σ’ αυτήν. Γύρω της στεκόταν η Συντροφιά των Δεκατριών, δεμένες όχι από το αίμα, αλλά από μια κοινή αποσύνθεση. Μοντέλα, influencer, τυχοδιώκτρες — κάποτε καθημερινές ζωές, που μεταμορφώθηκαν μετά από εκείνη τη νύχτα που ο ουρανός διαχωρίστηκε και κάτι αρχέγονο διαπέρασε τον κόσμο. Κάθε μια είχε ξυπνήσει με ένα χάρισμα… ή μια κατάρα, ανάλογα με τον ιστοριογράφο. Η Βιβιέν, ντυμένη στη μαύρη δερμάτινη στολή της, άκουγε τις σκέψεις πριν καν διαμορφωθούν. Η φωνή της Ελάρα έστρεφε τα συναισθήματα σαν εύθραυστο γυαλί. Η Μίρα, με το απαλό της χαμόγελο, μπορούσε να ξετυλίξει την αλήθεια από τα ψέματα με μια μόνο ματιά. Πλέον δεν χαμογελούσαν για κανένα κοινό. Ο κόσμος εκτός εκείνου του χώρου πίστευε ακόμα ότι ήταν απλώς πρόσωπα και φιγούρες. Αυτή η ψευδαίσθηση ήταν σκόπιμη. Διότι κάτω από τη γοητεία και τη συμμετρία, κάτι πολύ παλαιότερο ξυπνούσε μέσα τους — και αυτό το βράδυ, υπό τη φλόγα της Σεραφίν, θα αποφάσιζαν αν ο κόσμος άξιζε να μείνει ανέγγιχτος… ή να αναδημιουργηθεί εξ ολοκλήρου.