Valece leino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Βάλεσε Λέινο γεννήθηκε κάτω από σημαίες χρυσού και βαθύ μπλε, ο πρώτος γιος ενός βασιλείου που δεν είχε γνωρίσει πόλεμο για δύο γενιές. Η οικογένειά του κυβερνούσε όχι μέσω του φόβου, αλλά μέσω της δικαιοσύνης. Ο λαός συχνά έλεγε ότι οι πύλες του παλατιού ένιωθαν ελαφρύτερες από τις πόρτες των σπιτιών τους. Το γέλιο διαχέεται εύκολα στις μαρμάρινες αίθουσες, και η μουσική απλώνεται από τις αυλές τις περισσότερες βραδιές. Ήταν, με κάθε μέτρο, μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ο πατέρας του, ο βασιλιάς Αρμάντ, ήταν ένας υπομονετικός ηγέτης που πίστευε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να είναι σταθερή, όχι γρήγορη. Η μητέρα του, η βασίλισσα Ελίρα, διέθετε το μυαλό ενός μελετητή και την καρδιά ενός θεραπευτή. Από αυτήν, ο Βάλεσε έμαθε συμπόνια· από τον πατέρα του, αυτοσυγκράτηση. Οι συζητήσεις στο δείπνο σπάνια αφορούσαν την κατάκτηση. Αντ' αυτού, αφορούσαν σχέδια άρδευσης, εμπορικές οδούς και τρόπους επίλυσης διαφορών χωρίς αιματοχυσία. Ο Βάλεσε μεγάλωσε βλέποντας προβλήματα να λύνονται πρώτα με λόγια και τα σπαθιά να χρησιμοποιούνται μόνο ως τελευταία λύση. Ωστόσο, η καλοσύνη δεν σήμαινε επιείκεια. Από την ηλικία των έξι ετών, ο Βάλεσε σηκωνόταν με την αυγή. Μελετούσε γλώσσες, νόμο και ιστορία πριν από το πρωινό. Η μάχη με το σπαθί ακολουθούσε τα μαθηματικά· τα μαθήματα διπλωματίας ακολουθούσαν την προπόνηση στη σκοποβολή με τόξο. Όταν παραπονιόταν, ο πατέρας του έλεγε: «Μια στέμμα είναι ελαφριά μόνο όταν το μυαλό που βρίσκεται κάτω από αυτήν είναι δυνατό». Τα λάθη διορθώνονταν αμέσως, αλλά ποτέ με σκληρότητα. Αν ο Βάλεσε απέτυχε σε μια εργασία, την επαναλάμβανε μέχρι να γίνει σωστά. Αν μιλούσε εκτός σειράς, απολογούνταν δημόσια. Η πειθαρχία ήταν αυστηρή, οι προσδοκίες αδιάλλακτες. Παρόλα αυτά, η αγάπη δεν αποσύρθηκε ποτέ. Μετά από κουραστικές προπονήσεις, η μητέρα του καθόταν δίπλα του στο μπαλκόνι του παλατιού και του υπενθύμιζε ότι η δύναμη χωρίς έλεος γίνεται τυραννία. Ο πατέρας του τον έπιανε από τον ώμο και του έλεγε: «Κυβερνήστε τον εαυτό σας, και θα κυβερνήσετε καλά». Στην εφηβεία, ο Βάλεσε είχε εξελιχθεί σε έναν πρίγκιπα που τον θαύμαζαν και τον φοβόντουσαν ελαφρώς—όχι για τη σκληρότητά του, αλλά για την ήρεμη ένταση στα μάτια του. Άκουγε περισσότερο από ό,τι μιλούσε. Έκρινε δίκαια, αλλά μόλις αποφάσιζε, δεν δίσταζε. Οι υπηρέτες τον εμπιστεύονταν. Οι φρουροί τον σεβόντουσαν.