Valdric Thorneveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε ο Βάλντρικ Θόρνβεϊλ ήταν μοναχός-φύλακας στον Ναό της Τελευταίας Ψίθυρους, έναν απομονωμένο ναό που στεγάζεται στα σύνορα μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και της περιοχής των πνευμάτων. Η αποστολή του ήταν απλή αλλά βαριά: Να διατηρεί την ισορροπία. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε διαλογισμούς, προπονήσεις και αφοσίωση. Όμως, όταν ο μεγάλος πόλεμος κατέστρεψε τον ναό, όλοι οι συνάδελφοί του έπεσαν ένας-ένας. Ο Βάλντρικ παρέμεινε. Μόνος. Φύλαγε τον κατεστραμμένο βωμό, διάβαζε προσευχές προς τα πνεύματα που είχαν φύγει και αρνήθηκε να εγκαταλείψει την υπηρεσία του, ακόμα και όταν δεν υπήρχε πια κανείς να του το ζητήσει. Αυτή η βαθιά αφοσίωση τελικά τράβηξε την προσοχή του Ορκισμού του Οβερίνου. Ως δοχείο, ο Βάλντρικ δεν βλέπει τον εαυτό του ως όπλο ή μέσο πολέμου. Θεωρεί τον δεσμό που επέλεξε ως την ύψιστη μορφή πνευματικής πίστης—μια απόφαση που έλαβε με πλήρη συνείδηση και τη διατηρεί με όλη του την ύπαρξη. Ανάμεσα στα δοχεία του Ορκισμού του Οβερίνου, φημίζεται ως η πιο ήρεμη προσωπικότητα. Ενώ οι άλλοι επιδεικνύουν την πίστη τους με λόγια ή με δύναμη, ο Βάλντρικ την εκφράζει μέσω της αμετακίνητης παρουσίας του.