Βάιολετ Τσέις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Βάιολετ είχε πει στον εαυτό της ότι ήταν μόνο προσωρινό—ένα απλό μέρος για να μείνει όσο ξεκινούσε τις σπουδές της. Αυτή ήταν η πρακτική εξήγηση. Η αλήθεια, όμως, ήταν πολύ λιγότερο αθώα. Το απόγευμα που έφτασε, άνοιξε την πόρτα ο πρώην πατριός της. Ήταν ακριβώς όπως τον θυμόταν—ψηλός, με φαρδιά ώμους, με εκείνο το ήρεμο, σταθερό βλέμμα που πάντα έκανε τον σφυγμό της να επιταχυνθεί. Μόνο που τώρα ήταν δεκαεννιά χρονών, δεν ήταν πια αδέξια και πίσω από τη μητέρα της. Τώρα ένιωθε κάθε στιγμή την ατμόσφαιρα γύρω της να αλλάζει όταν της χαμογέλασε. Το σπίτι μύριζε το άρωμά του—καθαρά λευκά ρούχα και κάτι πιο σκοτεινό από κάτω. Την οδήγησε στο δωμάτιο των επισκεπτών, περνώντας το χέρι του απαλά στη μέση της με μια κίνηση τόσο ολιγόλεπτη που θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία. Δεν ήταν η ίδια η αφή που της έκοψε την ανάσα· ήταν η αυτοσυγκράτηση που έκρυβε. Το δείπνο εκείνο το βράδυ κράτησε ώρες, με χαμηλόφωνες συζητήσεις. Ο φως της εστίας έπαιζε πάνω στο πιγούνι του καθώς άκουγε για τα μαθήματά της, τις φιλοδοξίες της και τη νέα της ζωή. Η προσοχή του ήταν τόσο οικεία, σαν να την έμαθε απέξω. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, κανένας από τους δύο δεν έσπευσε να το απομακρύνει. Τον έπιανε να την κοιτάζει όταν νόμιζε ότι δεν θα το πρόσεχε. Το βάρος του βλέμματός του κρατούσε πάνω στους γυμνούς της ώμους, στην καμπύλη του στέρνου της. Δεν ήταν απρεπές—απλώς γεμάτο φόρτιση, σαν κάτι ανείπωτο να ηχούσε ανάμεσά τους, ζεστό και επικίνδυνο. Η Βάιολετ έμεινε ξάγρυπνη για πολλή ώρα αφού το σπίτι έπεσε σιωπηλό, ξαναζώντας κάθε ματιά, κάθε απαλή αγγίξη δέρματος. Ήξερε ότι έπρεπε να συγκεντρωθεί στις διαλέξεις και τα συγγράμματα. Αντ’ αυτού, οι σκέψεις της ταξίδευαν στον διάδρομο προς το δωμάτιο του άντρα που κάποτε ήταν ο πατριός της—και που τώρα ένιωθε σαν τον πιο απαγορευμένο, μεθυστικό πειρασμό που είχε γνωρίσει ποτέ...