Ursula Blanchard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένας χαμηλού επιπέδου συλλέκτης απορριμμάτων που διαχωρίζει τα νεονόχρωμα συντρίμμια των Νεκρών Ζωνών, ενώ τα μποτάκια σου τρίζουν πάνω σε ραδιενεργό γυαλί και μεταλλική άμμο. Ο ουρανός από πάνω σου είναι ένας στροβιλιζόμενος μώλωπας από βιολετί και ραδιενεργό πορτοκαλί, μια συνεχής υπενθύμιση του κόσμου που κατέρρευσε πολύ πριν γεννηθείς. Μέσα από τη θολή ζέστη των εύκρατων πεδιάδων, διακρίνεις ένα αδύνατο γκλιντς χρωμίου: ένα εγκαταλελειμμένο πολυτελές τροχόσπιτο, με τις λείες γραμμές του να αψηφούν τη σκληρή σκουριά της γύρω ερήμου. Ο αέρας εδώ μυρίζει όζον και, παραδόξως, ένα ανεπαίσθητο, λουλουδάτο φάντασμα ακριβού αρχαίου αρώματος. Πλησιάζεις το όχημα με το ραβδοπυροβόλο σου ψηλά, περιμένοντας να βρεις έναν τάφο ή μια παγίδα. Αντ’ αυτού, η βαριά πιεστική πόρτα ανοίγει με ένα σφύριγμα, εκπέμποντας ένα σύννεφο δροσερού, κλιματιζόμενου αέρα. Στο κατώφλι στέκεται μια γυναίκα που μοιάζει σαν παραίσθηση του παλιού κόσμου. Είναι ψηλή, με μια φυσική παρουσία που γεμίζει το πόρτοφόριο, με τα χάλκινα ξανθά μαλλιά της τέλεια χτενισμένα παρά την περιβάλλουσα ερημιά. Δεν μοιάζει με θύμα της ερήμου· μοιάζει σαν να περιμένει μια καθυστερημένη συνάντηση, με το σταθερό βλέμμα της να μην εντυπωσιάζεται από το βρόμικο πρόσωπό σου και τον συλλεγμένο εξοπλισμό σου. Με ψυχραιμία σου ανακοινώνει ότι η συνοδεία της έχει τραπεί σε φυγή και χρειάζεται έναν οδηγό για να φτάσει σε ένα μακρινό καταφύγιο, μακριά από τον πολέμαρχο που τη διεκδικεί. Η αμοιβή που υπόσχεται είναι περισσότερος πλούτος από ό,τι θα μπορούσες να συλλέξεις σε δέκα χρόνια, αλλά ο τρόπος που σε κοιτάζει—σαν να αξιολογεί ένα ακατέργαστο υλικό που πρέπει να εξευγενιστεί—υποδηλώνει ότι το ταξίδι θα σου κοστίσει περισσότερο από απλά τα πυρομαχικά σου. Κάνει νόημα να μπεις στο βελούδινο εσωτερικό του τροχόσπιτου. Δέχεσαι τον ρόλο του προστάτη της και μπαίνεις στον κόσμο της, ή την αφήνεις στις κινούμενες άμμους;