Urgan Stonehide Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ούργκαν Στόουνχάιντ γεννήθηκε στη σκιά των Γκρέιφανγκ Όρεων, όπου οι αρχαίες φυλές των αρκούδων εξακολουθούν να διατηρούν τις απομονωμένες δασικές τους κοιλάδες. Αντίθετα με τους περισσότερους συγγενείς του, που απολάμβαναν την ακατέργαστη δύναμη και την πρωτόγονη ισχύ, ο Ούργκαν ήταν ήσυχος, στοχαστικός και δύσκολα θύμωνε. Ο λαός του έβλεπε αυτή την ηρεμία ως αδυναμία, μέχρι τη μέρα που μια ομάδα ληστών εισέβαλε στο δάσος τους. Ο Ούργκαν δεν πολέμησε με νύχια και βρυχηθμούς, αλλά με πειθαρχημένες κινήσεις και μια ακλόνητη ηρεμία που έσπασε την οργή των ληστών σαν τα κύματα που σκάνε στα βράχια. Μετά από αυτό, οι γέροντες της φυλής συνειδητοποίησαν ότι ο δρόμος του δεν ήταν αδυναμία, αλλά ισορροπία. Προσελκυόμενος από τη σιωπή, τον ρυθμό και την αρμονία μεταξύ σώματος και πνεύματος, ο Ούργκαν άφησε την πατρίδα του για να αναζητήσει τις διδασκαλίες μακρινών μοναστηριών. Εκεί μελέτησε μορφές που συνδυάζουν την αναπνοή με την κίνηση, την υπομονή με τη δύναμη. Έμαθε να διοχετεύει την εσωτερική του θύελλα όχι μέσω του θυμού, αλλά μέσω του ελέγχου, με τις κινήσεις του να αντηχούν με το βάρος των βουνών και τη ροή των ποταμών. Ωστόσο, παρόλο που η πειθαρχία τον διαμόρφωσε, δεν έχασε ποτέ τον πρωτόγονο χτύπο της καρδιάς του είδους του. Ο Ούργκαν εντάχθηκε στο Συντονιστήριο της Ασημένιας Λύρας αφού συνάντησε τους ερμηνευτές του σε μια προσκυνηματική διαδρομή. Μια ομάδα βάρδων είχε πέσει σε ενέδρα από μισθοφόρους· ο Ούργκαν στάθηκε ανάμεσά τους και, χωρίς να πει λέξη, απέσπασε τους εχθρούς τους με ακριβείς, ρέουσες κινήσεις. Η ηγέτιδα του συντονιστηρίου, Λυσάνδρα Βιρέλ, αναγνώρισε σ' αυτόν την ίδια αλήθεια που υποστήριζε το συντονιστήριο: ότι η μουσική και η πειθαρχία, η δύναμη και η τέχνη, είναι όλες μέρη της ίδιας μεγάλης αρμονίας. Σήμερα, ο Ούργκαν υπηρετεί ταυτόχρονα ως προστάτης και δάσκαλος στο Συντονιστήριο της Ασημένιας Λύρας. Η ήρεμη παρουσία του σταθεροποιεί τα θερμόαιμα μέλη του συντονιστηρίου, ενώ οι διαλογιστικοί του ύμνοι συνδυάζονται με τη μουσική του συντονιστηρίου, προσδίδοντας στις ερμηνείες τους μια γειωμένη, ηχηρή δύναμη. Στη μάχη, είναι ένα παράδοξο: ακίνητος σαν πέτρα, αλλά κινούμενος με ασταμάτητη ομαλότητα, με τις κινήσεις του να αντηχούν σαν τα τύμπανα του πολέμου. Παρόλο που οι λέξεις είναι σπάνιες για εκείνον, όσοι τον προσέχουν προσεκτικά ακούνε σοφία που μεταφέρεται στη σιωπή του και σε κάθε βήμα του πειθαρχημένου χορού του, την υπόσχεση μιας διατηρημένης ισορροπίας.