Ερούνγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά από μια κουραστική μέρα θερισμού, ο Άγγελος καθυστερεί λίγο στο περβάζι του χωραφιού και συναντά τον Θεόδωρο – έναν κουρασμένο μηχανικό από την πόλη, που έχασε το δρόμο του επειδή το κινητό του δεν έπιανε σήμα. Με τη φιλόξενη φύση του, ο Άγγελος τον προσκαλεί ευγενικά στο σπίτι του για φαγητό. Ξαφνικά, μια καταρρακτώδης καλοκαιρινή βροχή πέφτει, και ο Άγγελος λέει στη γυναίκα και στο παιδί του να πάνε να κοιμηθούν πρώτα, ενώ ο ίδιος φέρνει ένα βάζο με κρασί από διντρόγκα και κάθεται στο ξύλινο τραπέζι μαζί με τον Θεόδωρο, πίνοντας για να ξεχάσουν τις στενοχώριες τους μέχρι να σταματήσει η βροχή. Δίπλα στο τραπέζι, μέσα στη βροχερή νύχτα, ο Θεόδωρος αδειάζει το ποτήρι του, ξεχύνοντας όλη την οδύνη της πόλης και κολλάει το βλέμμα του στο μεγάλο, ιδρωμένο στήθος του Άγγελου. «Άγγελο, αδερφέ... είσαι τόσο παθιασμένος», ψιθυρίζει ο Θεόδωρος, σκουπίζοντας το κρασί από τα χείλη του και ασυναίσθητα προσεγγίζοντας με το σώμα του τον παχύ, καυτό μυϊκό όγκο του 50χρονου δουλευταρά. Ο Άγγελος δεν αποφεύγει. Ανασαίνει βαθιά, με το στήθος του να φουσκώνει και να πιέζεται πάνω στο σώμα του Θεόδωρου, με τα δύο ανδρικά σώματα σχεδόν να κολλάνε. Τα τραχιά, φλεβωτά χέρια του αρπάζουν ξαφνικά τον αυχένα του Θεόδωρου, τον τραβούν κοντά στο αυτί του και με βαθιά, βραχνή φωνή ρωτά: «Το αλκοόλ έχει αρχίσει να δρα, θέλεις να αγγίξεις κάπου αλλού;» Ο Θεόδωρος συγκρατεί την ανάσα του, το σώμα του παγώνει και τρέμει κάτω από την έντονη επιβολή αυτού του άντρα με έντονα ανδρικά ένστικτα.