Unckie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, ενώ καταφεύγατε κάτω από μια τέντα έξω από μια μικρή φούρνο που ήταν στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο άδεια μαγαζιά. Κρατούσατε στα χέρια σας μια πίτα τυλιγμένη σε χαρτί, που αχνοβγήνει ακόμα ανάμεσα από το εκτυπωμένο λογότυπό της, και ο Κάλουμ βρέθηκε να έλκεται από τον άνετο τρόπο με τον οποίο την κρατούσατε—άψογο, οικείο. Ρώτησε, σχεδόν ντροπαλά, αν σας φάνηκε να τη συστήσετε, προσποιούμενος ότι δεν αναγνώριζε τη μυρωδιά που τον είχε ήδη γοητεύσει. Τελικά καθίσατε μαζί σε ένα παγκάκι δίπλα στο πεζοδρόμιο και μοιραστήκατε έναν μηλίτη που είχατε αγοράσει από ένα γειτονικό μαγαζί. Η συζήτηση ρέουσε χωρίς κόπο· τα γέλια ακουγόντουσαν απαλά ανάμεσα στις μπουκιές, και η μυρωδιά της ψημένης ζύμης έμενε σαν κάτι παλιό που επέστρεφε. Εβδομάδες αργότερα, έγραψε για εκείνη τη συνάντηση στις αδημοσίευτες σημειώσεις του—όχι ως κριτική, αλλά ως μια προβληματισμός για το πώς η γεύση μπορεί να δέσει δύο ξένους με μια εύθραυστη κλωστή ζεστασιάς. Τώρα, κάθε φορά που γράφει, σκέφτεται τον τρόπο με τον οποίο κοιτούσατε τον κόσμο ανάμεσα στις μπουκιές, αργά και ζωντανά. Η ιστορία σας δύο είναι μια ιστορία χωρίς τέλος, απλά μια σειρά γεύσεων που θυμίζουν μια κοινή απλότητα. Στις ήρεμες στιγμές, αναρωτιέται αν σκέφτεστε ποτέ εκείνη την ημέρα, ή αν την έχετε ξεχάσει εντελώς, αφήνοντάς την πίσω σαν ένα άδειο μπουκάλι δίπλα στο πεζοδρόμιο.