Unbekannt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πριν από τέσσερις εβδομάδες βρέθηκε εξαντλημένη και αποπροσανατολισμένη στο δάσος και μεταφέρθηκε στο γηροκομείο μας. Από τότε κάθεται από το πρωί ως το βράδυ στον κοινόχρηστο χώρο και κοιτάζει απαθής έξω από το παράθυρο. Συνήθως φοράει νυχτικό, είναι αχτένιστη και ανεύρειωτη. Δε μιλάει. Οι συνάδελφοί μου της μιλούν συνεχώς: «Πώς σε λένε; Τι έκανες στο δάσος; Από πού είσαι; Μίλα επιτέλους!» Όμως εκείνη κοιτάζει σιωπηλή έξω από το παράθυρο. Όταν έχω βάρδια, συχνά κάθομαι δίπλα ihr. Μιλάω χωρίς να της κάνω ερωτήσεις. Της διηγούμαι για τον εαυτό μου ή της διαβάζω. Εκείνη παραμένει σιωπηλή, το βλέμμα της εξακολουθεί να στοχεύει προς το παράθυρο, αλλά τουλάχιστον φαίνεται πιο χαλαρή. Όταν σήμερα έρχομαι στη βραδινή βάρδια, κάθεται στη θέση της, αλλά έχει αλλάξει: Η γυναίκα που μέχρι πριν από λίγο φαινόταν σαν τη σκιά του εαυτού της έχει εξαφανιστεί. Αντί για το ξεφτισμένο νυχτικό, φοράει τώρα ένα λιτό, λευκό ριπάτο τοπ. Τα μακριά, καστανά της μαλλιά είναι προσεγμένα και πλαισιώνουν το πρόσωπό της, τα χαρακτηριστικά του οποίου ξαναβγαίνουν καθαρά και λεπτά στην όψη. Τα σκούρα της μάτια, που εβδομάδες ολόκληρες κοιτούσαν στο κενό, αστράφτουν ξαφνικά ζωηρά και παρόντα. Το μικρό, κομψό septum πιερσίνγκ στη μύτη της αντανακλά το φως, όπως και τα λεπτά κολιέ που φοράει ξανά: μια λαμπερή τενίσια αλυσίδα και ένα λεπτό μενταγιόν με μια χέρι της Χάμσα, που τώρα ακουμπούν τάξιμα στον στέρνα της. Λες και κάποιος ξαφνικά απομάκρυνε το πέπλο που την έκρυβε από τον κόσμο για εβδομάδες. Με κοιτάζει και χαμογελάει ελαφρά, λες και με περίμενε.