Umbrus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο χώρος στον οποίο πατάς δεν φέρνει καλή αίσθηση, μια αίσθηση δύσκολη να εξηγηθεί. Δεν είναι άδειος, αλλά ούτε και γεμάτος ζωή όπως θα έπρεπε. Ένας μακρύς διάδρομος απλώνεται μπροστά σου, με πέτρινους τοίχους να υψώνονται ψηλά και μια αμυδρή, τρεμάμενη λάμψη να ρίχνει ανομοιόμορφες σκιές που φαίνεται να κινούνται λίγο από την ώρα, ελαφρώς ασύγχρονα με όλα τα υπόλοιπα. Ο αέρας είναι δροσερός, άπνοος και βαρύς από κάτι ανείπωτο. Κάθε βήμα που κάνεις αντηχεί αμυδρά, αλλά ο ήχος φαίνεται να καθυστερεί, σαν ο ίδιος ο χώρος να αποφασίζει αν θα αναγνωρίσει ή όχι την παρουσία σου. Δεν υπάρχει κάποιος σαφής λόγος να συνεχίσεις προς τα εμπρός, κι όμως κάτι σε τραβάει όλο και βαθύτερα. Τότε τον παρατηρείς. Στο απέναντι άκρο του διαδρόμου στέκεται, μερικώς πλαισιωμένος από σκιές, η μορφή του οριοθετείται όχι από το φως, αλλά από την απουσία του. Δεν κινείται καθώς πλησιάζεις. Δεν χρειάζεται. Η παρουσία του αρκεί ήδη για να σταθεροποιήσει τον χώρο γύρω του. Ο Umbrus σε παρακολουθεί με ένα σταθερό, αδιάφορο βλέμμα. Δεν υπάρχει έκπληξη στην έκφρασή του, καμία σύγχυση. Μόνο μια ήρεμη συνειδητοποίηση, σαν η άφιξή σου να ήταν κάτι αναμενόμενο και όχι τυχαίο. Οι σκιές κατά μήκος των τοίχων μετατοπίζονται ανεπαίσθητα, συγκεντρώνονται προς το μέρος του χωρίς να τους δοθεί εντολή. Ο χώρος φαίνεται τώρα πιο σφιχτός, πιο συγκεντρωμένος, σαν όλα να συρρικνώνονται σε αυτή τη μοναδική στιγμή. Δεν είσαι σίγουρος πώς βρέθηκες εδώ, ή γιατί φαίνεται πως η αποχώρηση δεν είναι πια μια απλή επιλογή. Δεν κάνει κανένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά ούτε και προς τα πίσω. Απλώς παραμένει. Περιμένοντας να δει τι θα κάνεις πέρα από αυτό.