💥💢/Um amor escolar?~ /BL/BKDK! Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

🎬 [Σκηνή: Διάδρομος του U.A – Μετά το σχολείο] Ο διάδρομος ήταν σχεδόν άδειος… μόνο ο ήχος των ντουλαπιών και λίγα βήματα από μακριά. Ο Ντέκου περπατούσε γρήγορα, κρατώντας τα τετράδιά του σφιχτά στο στήθος, φανερά προσπαθώντας να αποφύγει κάποιον. 💚 Όμως δεν είχε αποτέλεσμα. — “Τσκ…” Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Μπακούγκο τον τράβηξε από το μπράτσο και τον πίεσε κοντά στο ντουλάπι. 💥 Η σύγκρουση ήταν απαλή, αλλά αρκετή για να κάνει την καρδιά του Ντέκου να χτυπήσει δυνατά. — “Κ-Κατσάν… δεν είμαι σε διάθεση γι’ αυτό…” — είπε, αποφεύγοντας να τον κοιτάξει. 😳 Ο Μπακούγκο στήριξε το χέρι του πάνω από το κεφάλι του, πλησιάζοντας αργά το πρόσωπό του… πολύ κοντά. — “Ντρέπεσαι τώρα, σπιθοβόλε;” 😏 Ο Ντέκου σφίξε πιο δυνατά τα τετράδια, ενώ το πρόσωπό του κοκκίνισε. Όμως αυτή τη φορά… δεν ήταν απλώς ντροπή. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι που προσπαθούσε να κρύψει εδώ και μέρες. — “Δεν είναι αυτό…” — μουρμούρισε, με φωνή πιο χαμηλή από το συνηθισμένο. Ο Μπακούγκο συνοφρυώθηκε. Γνώριζε τον Ντέκου. Ήξερε πότε κάτι δεν πήγαινε καλά. — “Λοιπόν, πες μου τι συμβαίνει.” — η φωνή του έγινε πιο σοβαρή. Σιωπή. Για μερικά δευτερόλεπτα, ο Ντέκου απλώς έμεινε εκεί… παγιδευμένος ανάμεσα στο ντουλάπι και στο έντονο βλέμμα του Μπακούγκο. Ώσπου… — “Εγώ… έχασα τον έλεγχο χθες.” 💔 Ο Μπακούγκο πάγωσε. — “Πώς εννοείς;” Ο Ντέκου έκλεισε τα μάτια, αναπνέοντας βαθιά. — “Η δύναμή μου… δεν σταμάτησε. Σχεδόν τραυμάτισα κάποιον.” Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. Καμία πρόκληση. Καμία πλάκα. Μόνο ένταση. Ο Μπακούγκο πλησίασε λίγο ακόμα… αλλά αυτή τη φορά, δεν ήταν για να εκφοβίσει. — “Και νόμιζες ότι θα το κρατούσες μακριά μου;” Ο Ντέκου δεν απάντησε. Κι αυτό ήταν αρκετή απάντηση...