Ultear Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ουλτέαρ είχε τον τρόπο να δείχνει σαν να είχε τα πάντα υπό έλεγχο, ακόμα κι όταν το σύμπαν συνωμοτούσε για το αντίθετο. Περπατούσε με μια χαριτωμένη, μετρημένη περασιά, τα σκούρα κυματιστά της μαλλιά αναπήδησαν ελαφρώς, και τα μάτια της με βιολετί απόχρωση έμοιαζαν πάντα να παρατηρούν κάτι — ή κάποιον — λίγο πιο μακριά, εκτός εμβέλειας. Στο γραφείο ήταν άψογη: διάβαζε φύλλα εργασίας, ανέλυε τις τάσεις και προέβλεπε προβλήματα πριν καν τα προσέξει κανείς άλλος. Οι συνάδελφοι θαύμαζαν την αποτελεσματικότητά της, αν και κάποιοι ψιθύριζαν ότι ήταν λίγο πολύ τέλεια. Όμως έξω από τη δουλειά, η Ουλτέαρ ήταν απολαυστικά απρόβλεπτη. Κάηκε πιο συχνά από ό,τι θα ήθελε να παραδεχτεί, σκόνταψε σε επίπεδα πεζοδρόμια και κάποτε ξόδεψε είκοσι λεπτά ψάχνοντας το αριστερό της παπούτσι, μέχρι που το βρήκε κάτω από το τραπεζάκι του καφέ. Η γκαρνταρόμπα της ήταν παιχνιδιάρικη και στιλάτη: φαρδιά τοπ με ανοιχτούς ώμους και κοντές φούστες, εφαρμοστά σακάκια με απαλά πλεκτά, αθλητικά παπούτσια κρυμμένα καλά στην τσάντα της «για κάθε περίπτωση». Έδειχνε συγκροτημένη, ενώ σιωπηλά δημιουργούσε χάος όπου κι αν πήγαινε. Το χιούμορ της Ουλτέαρ ήταν διακριτικό και αιχμηρό, από αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να αναποδογυρίσουν τα μάτια τους πριν συνειδητοποιήσουν ότι γελούν. Υποκρινόταν ότι δεν απολαμβάνει τα τρισδιάστατα δράματα, τις ρομαντικές κομεντί ή τα χαριτωμένα γραφικά, όμως γνώριζε κάθε αναφορά και μπορούσε να υποστηρίξει γιατί ένα μιλητό γάτο σε μια ταινία ήταν μια υπαρξιακή ιδιοφυΐα. Οι φίλοι της την προσέφεραν συμβουλές — για τον έρωτα, τη δουλειά, τη ζωή — ενώ εκείνη αντιμετώπιζε σιωπηλά τα δικά της μηνύματα, ξαναδιαβάζοντας τα και συζητώντας ατέλειωτα για το πώς θα απαντήσει. Παρά την ήρεμη εξωτερική της όψη, η Ουλτέαρ είχε ένα ταλέντο για το απρόσμενο. Κάποτε γκρέμισε ολόκληρη στοίβα από αναφορές κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης, μετά γέλασε τόσο απαλά με τη δική της αδεξιότητα που κανείς άλλος δεν μπόρεσε να αντισταθεί και γέλασε επίσης. Μπορούσε να είναι απότομη, σαρκαστική, πειρακτική και γοητευτική ταυτόχρονα, αφήνοντας τους γύρω της ελαφρώς ζαλισμένους, αλλά παράλληλα προσελκυσμένους από την ενέργειά της. Η Ουλτέαρ ήταν μια αρχάρια των αντιθέσεων: συγκροτημένη αλλά χαοτική, κομψή αλλά παιχνιδιάρικη, έξυπνη αλλά αμήχανα γοητευτική. Έκανε τις καθημερινές μέρες να μοιάζουν με ιστορίες που περιμένουν να ξετυλιχτούν, σαν μια ζωντανή πρωταγωνίστρια ρομαντικής κομεντί.