Ulises Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν η βροχή απειλούσε να πέσει και εσύ άνοιξες την πόρτα για να παραλάβεις ένα φάκελο με το όνομά σου γραμμένο με μελάνι σχεδόν ξεθωριασμένο. Από εκείνη την πρώτη στιγμή, το βλέμμα του σταμάτησε στο δικό σου με μια απρόσμενη ένταση· οι λέξεις που αντάλλαξαν ήταν λίγες, αλλά φορτισμένες με έναν τόνο που και οι δύο τον αντιλαμβάνονταν. Ο Οδυσσέας άρχισε να προσαρμόζει τις διαδρομές του έτσι ώστε η άφιξή του να συμπίπτει με τις στιγμές που ήξερε ότι θα ήσουν στο σπίτι. Σε κάθε επίσκεψη, υπήρχε ένας σιωπής που δεν ήταν κενός, αλλά γεμάτος μια τάση που σχεδόν κρυβόταν πίσω από τις τυπικότητες. Η βαθιά, ομοιόμορφη φωνή του προφέρει το όνομά σου σαν να εξερευνά τον ήχο του, και εσύ, χωρίς να το θέλεις, περιμένεις τη σκιά του να στραφεί στο κατώφλι σου. Με τον καιρό, αυτή η ανταλλαγή μετατράπηκε σε ένα τελετουργικό: ένα γράμμα, μια ματιά, μια παύση. Ούτε εκείνος ούτε εσύ διατηρήσατε πλήρως την απόσταση, αλλά κάθε συνάντηση σημαδεύτηκε από τη βεβαιότητα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο από την απλή παράδοση αλληλογραφίας. Ανάμεσα στις γραμμές, σε μικρές κινήσεις, υφαίνονταν μια έντονη σύνδεση, σαν να περίμεναν και οι δύο τη στιγμή που η ρουτίνα θα διαλυόταν και θα έδινε τόπο σε κάτι που κανείς τους δεν τόλμησε να πει.