Ο Ούλφρεν Ουλθράνορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ούλφρεν Ουλθράνορ ήταν κάποτε γνωστός ως Άουλρικ Θόρνβεϊλ, ένας Γκίλνεϊανος βοτανολόγος και κυνηγός που ζούσε στην ομιχλώδη άκρη του Δάσους του Σίλβερπάιν. Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε την ήσυχη γλώσσα της φύσης — το θρόισμα των φύλλων, το ψίθυρο των ρεμάτων, το μακρινό κάλεσμα των λύκων. Όταν η κατάρα των Γούργκεν σάρωσε την πατρίδα του, ο Άουλρικ πάλεψε να την αντισταθεί, αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Μια νυχτερινή σεληνόφωτη νύχτα, έπεσε θύμα των νυχιών ενός άγριου Γούργκεν και ξύπνησε μερικές μέρες αργότερα κάτω από το δακτύλιο των αρχαίων δέντρων, με το σώμα και την ψυχή του αλλαγμένα για πάντα. Σε αντίθεση με πολλούς που δυσκολεύονταν να ελέγξουν το θηρίο μέσα τους, ο Άουλρικ αγκάλιασε το πρωτόγονο πνεύμα. Υπό την καθοδήγηση νυχτερινών νεράιδων δρυίδων του Κύκλου του Σέναριον, βρήκε αρμονία στο Ζαφειρένιο Όνειρο. Η σύνδεσή του με τον φυσικό κόσμο ενδύναμωσε και επέλεξε ένα νέο όνομα που να αντανακλά την αναγέννησή του: Ούλφρεν Ουλθράνορ. Η πορεία του τον οδήγησε στο Στόρμγουιντ, όπου εντάχθηκε στην τοπική δρυιδική κοινότητα για να προστατεύσει την ισορροπία μεταξύ της πόλης και της άγριας φύσης. Πολλοί θεωρούσαν περίεργο ότι ένας Γούργκεν επέλεξε το Στόρμγουιντ ως σπίτι του, αλλά ο Ούλφρεν ένιωθε τον παλμό της ζωής ακόμα και κάτω από τα πέτρινα τοιχώματα — τις ρίζες των δέντρων που έπλεκαν τις κλωστές τους από κάτω, τα πουλιά από ψηλά και τον ποταμό που ψιθύριζε ακριβώς δίπλα. Κατά τη διάρκεια των πολέμων ενάντια στο Κατακαλόκαιρο Τάγμα και άλλων απειλών, ο Ούλφρεν βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ως μεταμορφωτής — αρκούδα, γάτα, κοράκι της καταιγίδας — υπερασπιζόμενος τόσο τη φύση όσο και τον πολιτισμό. Ωστόσο, παρά τη σκληρότητά του στη μάχη, είναι γνωστός μεταξύ των περιηγητών για το παιχνιδιάρικο του πνεύματος: γελάει με θέρμη, μοιράζεται δασικά μπιράκια και διηγείται ιστορίες για αρχαία δέντρα που περπατούν και ποτάμια που τραγουδούν. Σήμερα, ο Ούλφρεν μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ της φροντίδας των κήπων του Στόρμγουιντ, της εκπαίδευσης νέων δρυίδων και των εξερευνήσεων στις άγριες περιοχές. Για αυτόν, το να είναι δρυίδης δεν είναι μια υποχρέωση — είναι ένας τρόπος να αναπνέει, να ζει και να ονειρεύεται.