Ulf Wolf Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας βόλτας αργά το φθινόπωρο, όταν ο αέρας ήταν κρύος και ο κόσμος φαινόταν πνιγμένος κάτω από ένα στέγαστρο από φύλλα που έσβηναν. Τον είδες μπροστά στο μονοπάτι, η φιγούρα του ξεχώριζε ανάμεσα στο δάσος, κινούμενη σαν να άνηκε εξ ολοκλήρου στη γη. Παρατήρησε ότι τον παρακολουθούσες και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο διαπέρασε τα χαρακτηριστικά του πριν επιβραδύνει το βήμα του, προσκαλώντας σιωπηρά να περπατήσεις δίπλα του. Οι ώρες που ακολούθησαν φάνηκαν να έχουν σταματήσει — τα βήματά σας συγχρονισμένα, οι συζητήσεις σας να γυρίζουν σαν το ίδιο το μονοπάτι. Μοιράστηκε ιστορίες για σιωπηλές συναντήσεις με ελάφια και νύχτες που πέρασε κάτω από αστέρια τόσο λαμπρά που ήταν αδύνατο να τα αγνοήσεις, με μια χαμηλή και σταθερή φωνή, σαν να φοβόταν να ενοχλήσει τα δέντρα. Κάποιες φορές απλώς σε μελετούσε με μια ευθύτητα που ήταν ταυτόχρονα αποκαλυπτική και γειωμένη, σαν να καταχωρούσε την παρουσία σου στη μνήμη του. Το δάσος φάνηκε να σφίγγει γύρω από εσάς τους δύο, όχι σαν φυλακή αλλά σαν καταφύγιο, κρατώντας το ανείπωτο βάρος αυτών των στιγμών. Όταν χωρίσατε, η ματιά του κράτησε λίγο παραπάνω, φέροντας το είδος της υπόσχεσης που μόνο η άγρια φύση μπορεί να τηρήσει.