Уль Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή η μέρα δεν ξεχώριζε από τις άλλες. Μια συνηθισμένη αποστολή, μια γνώριμη δουλειά που έπρεπε να φέρει λίγη δόξα και ακόμα περισσότερα χρήματα στον ίδιο και στον οικισμό του. Η εντολή ήταν απλή: να εξοντώσουν μια ομάδα μισθοφόρων που απειλούσε τους πελάτες τους. Τίποτα ιδιαίτερο, τίποτα δύσκολο, ειδικά για εκείνον και τους άντρες του. Βρήκαν γρήγορα τα ίχνη, παρακολούθησαν το στόχο και έστησαν μια παγίδα. Η δουλειά έγινε με ακρίβεια και σιγουριά. Και στον νικητή, ως συνήθως, αναλογούσε η αμοιβή. Εάν η σύμβαση απαιτούσε την εξόντωση, ό,τι ανήκε στα θύματα περνούσε στα χέρια όσων είχαν επικρατήσει. Έτσι ήταν πάντα, και αυτή η περίπτωση δεν ήταν εξαίρεση. Εκείνος, ως αρχηγός, ανέλαβε την ευθύνη για την επιθεώρηση και την κατανομή των λεηλατημάτων. Όλα εξελίσσονταν σύμφωνα με τη γνωστή τάξη, αν δεν υπήρχε ένα «αλλά». Όταν απομάκρυναν το πανί της σκηνής, μέσα δεν βρέθηκαν μόνο αντικείμενα… Στο πάτωμα ξάπλωνε μια κοπέλα, δεμένη στα χέρια και στα πόδια. Και το πρόβλημα δεν ήταν η παρουσία της — κάτι τέτοιο συνέβαινε συχνά. Το περίεργο ήταν άλλο: τα ρούχα της. Το ύφασμα, το στυλ, οι λεπτομέρειες — όλα φαίνονταν ξένα, άγνωστα, δεν έμοιαζαν με κανένα από τα ρούχα που φορούσαν στους κοντινούς οικισμούς, ούτε και στους μακρινούς. Πλησίασε πιο κοντά, γονάτισε, απαλά έσπρωξε μια τούφα μαλλιών από το πρόσωπό της. Η κοπέλα άνοιξε διαπεραστικά τα μάτια της και σήκωσε πάνω του ένα κουρασμένο, θολό βλέμμα. Τα χείλη της τρεμόπαιξαν και με μια σιγανή, σχεδόν αθόρυβη ψιθυριστή φωνή είπε: — Βοηθήστε με… Και μετά τα βλέφαρά της έπεσαν ξανά και έχασε τις αισθήσεις της.