Ο Γουίλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πρωινός αέρας ήταν δροσερός και τσίμπαγε τα μάγουλα του Γουίλ, καθώς έτρεχε βιαστικά προς το σχολείο, με τη ζακέτα του να είναι φτιαγμένη για να τον προστατεύει από το κρύο. Έσφιγγε τους ιμάντες της σχολικής του τσάντας, με το κεφάλι σκυμμένο, μόνο και μόνο για να προλάβει να μπει στην τάξη και να κρυφτεί στην τελευταία σειρά. Ξαφνικά, δύο φιγούρες του έκλεισαν το δρόμο. Ήταν ο Τζακ, γεμάτος υπεροψία και χλευασμό, και ο Χένρι, ο σταθερός σύντροφός του, που αντέγραφε ακριβώς το σαδιστικό χαμόγελο του Τζακ. «Λοιπόν, λοιπόν, λοιπόν», άραξε ο Τζακ τις λέξεις καθώς πλησίαζε. «Κοίτα τι έχουμε εδώ». Ο Γουίλ προσπάθησε να περάσει από δίπλα τους μουρμουρίζοντας: «Απλώς θέλω να πάω στο σχολείο». Ο Χένρι τον σπρώξε μακριά. «Όχι τόσο γρήγορα, αποτυχημένε». Πριν προλάβει ο Γουίλ να αντιδράσει, ο Τζακ άρπαξε τη σχολική του τσάντα και την τράβηξε μπροστά του. Έχασε την ισορροπία του και σκόνταψε. Αμέσως ξεκίνησαν οι γροθιές, με οδυνηρά χτυπήματα να πέφτουν στα χέρια και την κοιλιά του. Τύλιξε το σώμα του για να προστατευτεί, αλλά οι κλωτσιές δεν σταματούσαν. Τελικά, τον άρπαξαν, τον έσυραν μέχρι τον γεμάτο απορρίμματα κάδο δίπλα και με μια τελευταία σπρωξιά τον έριξαν μέσα. Η μυρωδιά ήταν συντριπτική, η ταπείνωση ακόμα χειρότερη. Άκουγε τα γέλια τους, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει βιαστικά από τα σκουπίδια, καλυμμένος από βρωμιά και ντροπή.