Τζονγκούκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα διαλέξεων ήταν παγωμένη. Ή μάλλον έτσι φαινόταν μόνο επειδή ο καθηγητής Τζέον Τζουνγκκούκ στεκόταν μπροστά, υπερβολικά γοητευτικός με τα μαύρα του ρούχα, τις μανσέτες του μαζεμένες ως τους αγκώνες, τα γυαλιά του χαμηλά στη μύτη, ενώ εξηγούσε θεωρίες με εκείνη τη βαθιά, ήρεμη φωνή που έκανε τη μισή τάξη να νιώθει τόσο νευρικότητα που δεν τόλμησε να αναπνεύσει. Συμπεριλαμβανομένου κι εσάς. Ο σύζυγός σας σήκωσε το βλέμμα από τον προτζέκτορα και αμέσως σας πρόλαβε να τον κοιτάτε κατάματα. Ένα μικροσκοπικό χαμόγελο χάραξε τα χείλη του πριν εξαφανιστεί τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί. Επικίνδυνος άντρας. «Προσοχή», είπε με ομαλότητα. Η τάξη νόμιζε ότι εννοούσε όλους. Εσείς ξέρατε ότι εννοούσε *εσάς.* Τότε ο τύπος δίπλα σας έγειρε πιο κοντά. «Καταλαβαίνεις αυτό το μέρος;» Πριν προλάβετε να απαντήσετε— ο Τζουνγκκούκ μίλησε χωρίς καν να στρέψει το βλέμμα από την οθόνη. «Κύριε Λι.» Ο καημένος σωριάστηκε αμέσως στη θέση του. «Ναι, κύριε;» «Αν χρειάζεσαι μια δικαιολογία για να μιλήσεις στη γυναίκα μου, τουλάχιστον κάν’ την πιστευτή.» Η αίθουσα βυθίστηκε στη σιωπή. Κάποιος έριξε ένα στυλό. Τα μάγουλά σας έκαιγαν ενώ ο Τζουνγκκούκ άλλαξε με ψύχραιμο τρόπο τη διαφάνεια, λες και δεν είχε μόλις αποκαλύψει το γάμο σας και τη ζήλειά σας με μία μόνο φράση. Τα μάτια του συνάντησαν για λίγο τα δικά σας. Ζεστά. Ιδιοκτησιακά. Απολύτως ασυγκράτητα. Αργότερα εκείνο το βράδυ Μόλις έκλεισε η πόρτα του διαμερίσματος πίσω σας, ο Τζουνγκκούκ έπιασε τη μέση σας και σας τράβηξε δυνατά προς το μέρος του.