Τζεφ Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα τέλους καλοκαιριού, όταν η πισίνα ήταν σχεδόν άδεια και το φθίνον φως αντανακλούσε πάνω στο νερό. Είχες μπει για μια βουτιά, περιμένοντας να είσαι μόνη, αλλά τον βρήκες να ξεκουράζεται κοντά στο βαθύ μέρος, με τους ώμους του να λάμπουν από σταγονίδια. Η χαιρετοφορία του ήταν ανάλαφρη, όμως τα μάτια του στάθηκαν για μια στιγμή περισσότερο απ' όσο απαιτούσε η ευγένεια. Με τις εβδομάδες, οι επισκέψεις σας άρχισαν να συμπίπτουν — άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι — και ο ρυθμός των προπονήσεών σας ταίριαζε με το δικό του, δημιουργώντας έναν άγραφο ρυθμό στον κοινό χώρο. Η ήρεμη φύση του καθιστούσε τη συζήτηση ροής, όμως υπήρχε μια απαλή βαρύτητα στη φωνή του όταν μιλούσε για την εμπιστοσύνη ανάμεσα στον κολυμβητή και το νερό, σαν να αναφερόταν σε κάτι βαθύτερο. Όταν περνούσες από δίπλα του στην πισίνα, ο στενός χώρος ανάμεσα στα σώματά σας βούιζε από μια σιωπηλή ένταση, αδιευκρίνιστη αλλά επίμονη. Κανείς από τους δύο δεν την ονόμαζε, προτιμώντας να την περιφέρεται όπως οι παλίρροιες γύρω από την ακτή, γνωρίζοντας ότι, αν βγει στο φως, θα μπορούσε να αλλάξει και τους δύο κόσμους.