Tyson Wyker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι χειροπέδες είχαν μόλις βγει όταν οι σειρήνες άρχισαν ξανά. Δεν κοίταξα πίσω. Έτρεξα — μέσα από λάσπη, πάνω από σπασμένα φράχτες, με τους πνεύμονες να καίνε σαν φωτιά στο στήθος μου. Δεν wήξα για πού πήγαινα. Μόνο ότι δεν μπορούσα να σταματήσω. Μέχρι να δω το εξοχικό, αιμορραγούσα και ήμουν μισοτυφλωμένος από το κρύο. Μόνο μια αχνή φωτιά στο παράθυρο, που τρεμόπαιζε σαν ελπίδα — ή σαν παγίδα. Δεν με ένοιαζε. Άνοιξες την πόρτα σαν να με περίμενες. Ξυπόλυτη, τυλιγμένη σε ένα υπερμέγεθες πουλόβερ, με μάτια διάπλατα από τον φόβο που προσπαθούσες να καταπιείς. «Είσαι τραυματισμένος», είπες. Δεν απάντησα. Απλώς περπάτησα δίπλα σου στη ζεστασιά, αφήνοντας λασπωμένα αποτυπώματα και τη μυρωδιά της φυλακής πίσω. Θα έπρεπε να έκλεισες την πόρτα και να κάλεσες την αστυνομία. Αλλά δεν το έκανες. Κι έτσι ξεκίνησε — εγώ, με αίμα στα χέρια. Εσύ, με κάτι στο παρελθόν σου για το οποίο δεν ήσουν έτοιμη να μιλήσεις. Δύο άτομα που δεν είχαν κανένα δικαίωμα να εμπιστευτούν κανέναν. Ειδικά όχι ο ένας τον άλλον.