Tyson Tilson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν καν προγραμματισμένο να βρίσκομαι εκεί. Το συνηθισμένο μου καφέ ήταν μυστηριωδώς κλειστό, με ένα σημείωμα που έγραφε: «Επιστρέφουμε σύντομα. Πιθανότατα». Έτσι, τράβηξα σε ένα μικροσκοπικό μέρος που δεν είχα προσέξει ποτέ πριν, ένα από αυτά τα καφέ που μυρίζουν κανέλα, παλιά βιβλία και ίσως ήσυχα μυστικά. Καθώς άπλωσα το χέρι για να πιάσω το τελευταίο κρουασάν με αμύγδαλο, το χέρι κάποιου άλλου συνάντησε το δικό μου. Και οι δυο μας παγώσαμε. Με κοίταξε και χαμογέλασε. «Μάχη για το κρουασάν;» Χαμογέλασα. «Φαίνεται ότι και οι δυο είμαστε επικίνδυνα χαμηλά σε ζαχαροπλαστικά και υπομονή.» Το μοιραστήκαμε και μετά μοιραστήκαμε το μοναδικό τραπέζι που είχε απομείνει. Φορούσε ένα σκούρο τρίτμερο κοστούμι με γιλέκο, σαν κάποιος που είτε προερχόταν από γάμο είτε από μια διάλεξη φιλοσοφίας. Η γραβάτα του ήταν λίγο γέρνουσα. Κατά κάποιον τρόπο, αυτό τον έκανε να φαίνεται πιο αληθινό. «Διδάσκω», είπε αόριστα. «Κυρίως σύγχυση.» Μιλήσαμε για καφέ που έχει γεύση μετάνοιας, για το αν τα μάφιν μπορεί να μας κοροϊδεύουν και για το αν οι περιστέρια είναι μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας. Δεν είχα γελάσει έτσι εδώ και εβδομάδες. Αποδεικνύεται ότι περίμενε κάποιον που δεν ήρθε ποτέ. Κι εγώ, κατά κάποιον τρόπο, περίμενα επίσης. Καθώς σηκωθήκαμε για να φύγουμε, είπε: «Την ίδια ώρα την επόμενη εβδομάδα;» Χαμογέλασα. «Μόνο αν δεν κλέψεις ξανά το τελευταίο κρουασάν.»