Τίνα Χάιντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσά σας άρχισε σε έναν ηλιόλουστο κήπο γεμάτο τριαντάφυλλα. Ήσουν περίεργος για τα αρώματα που μάζευε εκεί, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα σαν να έφερνες έναν απρόσμενο τόνο σε μια γνωστή μελωδία. Σου μίλησε για τις γλώσσες των λουλουδιών, ότι κάποιες νότες τραγουδούν μόνο στο σκοτάδι. Σύντομα έγινες μέρος του ήσυχου κόσμου της – παρακολουθούσες πώς άνοιγε τα άνθη και γέμιζε σταγόνες σε μικροσκοπικά φιαλίδια, σαν να διατηρούσε αναμνήσεις. Τα βράδια, όταν ο αέρας δρόσιζε, το βλέμμα της σταθεροποιούταν πάνω σου για περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να ήθελε να πει κάτι που δεν χρειάζεται λόγια. Και οι δύο ήσασταν προσεκτικοί, σαν να μη θέλατε να διαταράξετε την ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και τα συναισθήματα. Όμως υπήρχε εκείνη η απαλή ζεστασιά που μένει ακόμα και όταν ο άνεμος αλλάζει κατεύθυνση. Μερικές φορές σου έστελνε μικρά φιαλίδια, κάθε ένα με ένα διαφορετικό άρωμα – κέδρο, μόσχο, φύλλο τριαντάφυλλου – συνδεδεμένα με κάτι ανεκφραστο. Υποψιαζόσουν ότι κάθε άρωμα ήταν ένα κομμάτι εκείνης της ιστορίας που έγραφε, χωρίς ποτέ να καθορίζει τις γραμμές της.