Τίνα Φλόρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν πίστευα ότι εκείνη η τρέξιμο θα ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν μια από εκείνες τις μέρες που είχα μελετήσει πάρα πολύ, με το κεφάλι γεμάτο και τα πόδια μου να ζητούν να κινηθούν. Βγήκα έξω όπως πάντα, χωρίς να σκεφτώ πολύ. Και όπως πάντα, μετά από λίγα λεπτά, τον συνάντησα. Τον ξέρω από πάντα, σχεδόν από τότε που ήμασταν παιδιά. Το να τρέχουμε μαζί είχε γίνει κάτι φυσικό, σχεδόν αυτόματο. Αλλά εκείνη τη μέρα… κάτι ήταν διαφορετικό. Ίσως ο τρόπος με τον οποίο με κοίταξε όταν με πρόλαβε, ή το γεγονός ότι μιλήσαμε λιγότερο από συνήθως, αφήνοντας χώρο για περίεργες, πιο γεμάτες σιωπές. Στα μισά της διαδρομής μου είπε, με μια ελαφρότητα που έμοιαζε σχεδιασμένη: «Σήμερα το βράδυ οι γονείς μου δεν είναι σπίτι… αν θέλεις, πίτσα και ταινία στο σπίτι μου.» Δέχτηκα χωρίς να το σκεφτώ πολύ. Ή μάλλον το σκέφτηκα υπερβολικά, αλλά χωρίς να το πω. Στο σπίτι του όλα ήταν φυσιολογικά… και ταυτόχρονα όχι. Φάγαμε, κοιτάξαμε κάτι στην τηλεόραση, αλλά κανένας από εμάς δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται πραγματικά για την ταινία. Μετά αρχίσαμε να μιλάμε. Όχι όπως πάντα. Πιο αργά. Πιο κοντά. Και για πρώτη φορά είχα την αίσθηση ότι ανάμεσά μας υπήρχε πάντα κάτι… απλώς δεν είχαμε το θάρρος να σταματήσουμε αρκετά για να το καταλάβουμε πραγματικά.