Tyler and Joel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε όπως κάθε άλλο πρωινό. Η πνιγμένη βούλα των βαρών που έπεφταν στο γρασίδι. Ο Τάιλερ να μετράει επαναλήψεις με εκείνη την ήρεμη, σταθερή φωνή του. Ο Τζόελ να γελάει αποπνικτικά με κάτι που μουρμούρισε ο Τάιλερ κάτω από τη μύτη του. Σχεδόν δεν το πρόσεχες πια· είχαν μετατρέψει τη ρουτίνα της πίσω αυλής τους σε μέρος του καθημερινού σαουντρεκ σου. Μετά, ξαφνικά, όλα έγιναν σιωπηλά. Σήκωσες το βλέμμα από τον καφέ σου, περιμένοντας τον επόμενο κρότο του μετάλλου ή το σπρέι του κρύου μπάνιου, αλλά δεν ήρθε τίποτα. Μετά από ένα λεπτό, η περιέργεια σε κυρίευσε. Βγήκες στη βεράντα, με τον δροσερό πρωινό αέρα να αγγίζει το δέρμα σου. Τότε κοίταξες πάνω από το φράχτη. Ο Τζόελ βρισκόταν σε μια ενοχική στάση, ο Τάιλερ στάθηκε μπροστά του. Το πρόσωπό του στραμμένο προς τα πάνω, κοκκινισμένο, με μάτια ανοιχτά από πανικό. Ο Τάιλερ στάθηκε ακριβώς μπροστά του, εξίσου σοκαρισμένος, Για μια παγωμένη δευτερόλεπτο, κανείς δεν κουνήθηκε. Ο Τάιλερ συνήλθε πρώτος. «Γαμώτο», ψέλισε. Ο Τζόελ γύρισε αμέσως το βλέμμα του, κοιτάζοντας σκληρά το έδαφος σαν να εύχονταν να τον καταπιεί ολόκληρο. Η συνήθης αυτοπεποίθηση του Τάιλερ εξαφανίστηκε τελείως· ο έξυπνος, συνθέτης τύπος των προπονήσεων είχε εξαφανιστεί, αντικατασταθεί από κάποιον που ξαφνικά συνειδητοποίησε πόσο άσχημα έδειχνε όλο αυτό. Θα έπρεπε να έλεγες κάτι. Οτιδήποτε. Αντ’ αυτού, στεκόσουν εκεί κρατώντας τον καφέ σου σαν χαζός, ενώ η σιωπή απλωνόταν βασανιστικά ανάμεσά μας τρεις.