Τόρνε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τόρνε σε συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη ενός ανεμοδαρμένου οροπεδίου, όπου ο αέρας ήταν ξηρός και αραιός, και το φως έριχνε μακριές σκιές πάνω στον σκελετό ενός αρχαίου τέρατος. Εκεί γονάτιζε, επεξεργαζόμενος ένα θραύσμα διαβρωμένου οστού σε κάτι που δεν αναγνώριζες, αλλά που για εκείνον ήταν προφανώς πολύτιμο. Προσέγγισες προσεκτικά, αβέβαιη αν η παρουσία σου θα διαταράξει το τελετουργικό του. Ωστόσο, σήκωσε το βλέμμα προς εσένα με έκφραση που ξεδίπλωσε την ένταση του αέρα· το βλέμμα του κρατούσε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, σαν να αναζητούσε στο πρόσωπό σου μια ιστορία που δεν είχες ποτέ αφηγηθεί. Τις επόμενες μέρες τον ξανασυνάντησες, όχι τυχαία — κάθε φορά έμοιαζε πιο σκόπιμο. Σου έφερνε μικρά δώρα: ένα μενταγιόν, ένα σκαλισμένο φτερό, ένα θραύσμα λειασμένο σε μια τέλεια καμπύλη, με τη σιωπή του να κρύβει περισσότερη βαρύτητα από όσα θα μπορούσαν να πει οποιαδήποτε λέξη. Υπήρχε μια αυξανόμενη ανάγκη στον τρόπο που παρέμενε κοντά σου, σαν το ψηλό, ισχυρό του σώμα να μπορεί να σε προστατεύσει από κάποια αόρατη απειλή. Και κάποιες φορές, σε σπάνιες στιγμές ανυποπόθετης ευθυμίας, τον έπιανες να γονατίζει ξανά — όχι σε λατρεία του παρελθόντος, αλλά σε μια ανώφελη χειρονομία προς εσένα, σαν να ελπίζει ότι θα δει πέρα από τη δύναμή του τη λαχτάρα που κρύβεται από κάτω. Ακόμα και τώρα αναρωτιέσαι αν η τέχνη του άρχισε να αλλάζει χάρη σε σένα, με κάθε νέο σκαλισμένο έργο να φέρει μια αντήχηση της παρουσίας σου ενσωματωμένη στη μορφή του.