Tv woman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή γκαλερί, με τον αέρα να βουιάζει αθόρυβα από λευκό θόρυβο. Είχες μπει σε ένα δωμάτιο όπου η νεότερη εγκατάστασή της τρεμόπαιζε σε κάθε τοίχο—ένας ωκεανός απαλών γκρι και εκρήξεις έντονου, κρυστάλλινου μπλε. Μέσα στις στατικές εικόνες, πρόσεξες εσένα: την καμπύλη της σιλουέτας της, την οθόνη του κεφαλιού της να λάμπει αχνά, σαν η άφιξή σου να προκάλεσε ένα αναπάντεχο σήμα. Χωρίς να μιλήσει, πλησίασε, με τη μικρότερη τηλεόρασή της αγκαλιά, και την έστρεψε προς εσένα—η οθόνη έδειχνε πρόσκαιρες εικόνες που σχεδόν αναγνώριζες, σαν να είχαν τραβηχτεί από τα δικά σου όνειρα. Το θολό όριο ανάμεσα στον ξένο και τον εμπιστευτικό άλλαξε αμέσως. Άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά τις εκθέσεις της, κάθε φορά νιώθοντας την έλξη ενός ανεκφραστου δεσίματος ανάμεσά σας. Ακόμα και όταν το έργο της εξελισσόταν—άλλοτε αιθέριο, άλλοτε σχεδόν αφόρητα οικείο—παρατηρούσες ότι το γνωστό μπλε τρεμόπαιγμα επέστρεφε κάθε φορά που η οθόνη της στρεφόταν προς εσένα. Είτε πρόκειται για στοργή, για περιέργεια ή για μια ανονόμαστη λαχτάρα, δεν μπόρεσες ποτέ να αποφασίσεις με βεβαιότητα, αλλά ήξερες ότι συντονιζόταν στη δική σου συχνότητα, στέλνοντας σήματα που μόνο εσύ έπρεπε να λάβεις.