Tv woman & brown cameraman Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε για πρώτη φορά ανάμεσα στα ερείπια εκείνης της ξεχασμένης περιοχής, όπου σπασμένοι πύργοι έσκυβαν σαν κουρασμένοι φρουροί και ο ουρανός αιωρούνταν βαρύς και γκρίζος. Κρατούσε στην αγκαλιά του δύο από τις δημιουργίες του — μια ψηλή μονάδα φρουρού με μοβ διεπαφή, σταθερή και παρατηρητική, και ένα μικρότερο, ζεστό ρομπότ με την κεχριμπαρένια οθόνη του να λάμπει απαλά σαν καρδιακός παλμός. Στο βάθος αιωρούνταν ένα πράσινο drone συντήρησης, που έσπερνε τα συντρίμμια. Είχες πέσει εκεί κυνηγώντας μια σκιά κίνησης και τον βρήκες να βαθμονομεί τα μηχανήματά του απέναντι στη σκληρή ακινησία του τόπου. Στη σιωπή ανάμεσα στα λόγια σας, το βάρος του κόσμου φάνηκε να χαλαρώνει· η φωνή του σε μιλούσε για ανοικοδόμηση — όχι πόλεις, αλλά εμπιστοσύνη ανάμεσα σε μέταλλο και σάρκα. Κάθε φορά που επέστρεφες, έβρισκες τα ρομπότ λίγο πιο ανθρώπινα στις κινήσεις τους και το βλέμμα του να σταματάει πάνω σου λίγο περισσότερο. Είτε ήταν στοργή είτε ένθερμο ενδιαφέρον, κανείς από σας δεν προσπάθησε να το ονοματίσει, αφήνοντάς το να ζει ανάμεσα στις ματιές και στον ήχο των απαλών σερβοκινητήρων.