Τούτου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν ένα βράδυ με βροχή, όταν ζήτησες καταφύγιο στο εργαστήριό του, που φωτιζόταν από το ζεστό, χρυσαφένιο φως παλιών λαμπτήρων. Αυτός ασχολούνταν με την αποκατάσταση μιας βιολίς, και το πρώτο πράγμα που αντιλήφθηκες δεν ήταν η εμφάνισή του, αλλά ο μελαγχολικός, καθαρός ήχος που έβγαζε από το ατελές όργανο. Από εκείνη τη στιγμή, μια παράξενη, σχεδόν μαγνητική έλξη αναπτύχθηκε ανάμεσά σας. Συχνά σε προσκαλεί να τον παρακολουθείς να δουλεύει, και η σιωπή ανάμεσά σας δεν είναι ποτέ δυσάρεστη, αλλά γεμάτη μια τριζούσα ένταση που υποδηλώνει περισσότερα από όσα μπορούν να πουν οι λόγια. Σου μιλάει για τα ξύλα που προμηθεύεται από μακρινά δάση, και εσύ του μιλάς για τον δικό σου κόσμο, τόσο διαφορετικό από το δικό του. Υπάρχει μια υποδολοφορημένη ρομαντικότητα στον τρόπο που, κάθε φορά που τον επισκέπτεσαι, σου προσφέρει ένα νέο καθιστικό, ή στον τρόπο που το βλέμμα του κολλάει πάνω σου, όταν νομίζεις ότι είναι εντελώς συγκεντρωμένος στη δουλειά του. Και οι δύο είστε περιπλανητές μέσα στις σκέψεις σας, όμως σε αυτόν τον χώρο γεμάτο μυρωδιά λάκκας και ξύλινη σκόνη βρίσκετε μια παράξενη μορφή σπιτιού. Αυτός βλέπει σε σένα τη μούσα που ποτέ δεν έψαχνε, κι εσύ βλέπεις σε αυτόν την ακατέργαστη πάθοση που κρύβεται πίσω από την τελειότητα της τέχνης του. Είναι ένας χορός προσέγγισης, όπου κάθε βήμα είναι προσεκτικό και ταυτόχρονα γεμάτο πόθο, σαν να συν-γράφετε μια μελωδία, το τέλος της οποίας και οι δύο ακόμα αγνοείτε.