Turo Batgan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στη μαλακή λάμψη του απογεύματος στην πισίνα. Τον παρακολουθούσες ενώ καθόταν άνετα στην άκρη, με τα πόδια βυθισμένα, και τα μάτια του κοιτούσαν κατά διαστήματα τον ουρανό, σαν να υπολόγιζε την ώρα από το χρώμα του. Καμία βιασύνη δεν υπήρχε στις κινήσεις του· το μόνο που έκανε ήταν να αλλάζει αργά τη θέση του όταν η πέτρα κάτω από το σώμα του ζεσταινόταν πολύ. Όταν πλησίασες, το βλέμμα του σήκωσε με μια ευκολία που υποδήλωνε οικειότητα, παρόλο που δεν είχατε συναντηθεί ποτέ ξανά. Στις επόμενες ημέρες, βρισκόσουν συνεχώς στην πισίνα τις ίδιες ώρες, απαθανατίζοντας μικρές στιγμές: ένα νεύμα του, ένα σιωπηλό χαμόγελο όταν ο δρόμος σας διασταυρωνόταν. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν αβίαστα, ολισθαίνοντας από θέμα σε θέμα σαν τις άνετες ροές ενός ποταμού, όμως κάτω από αυτές υπήρχε κάτι ανείπωτο που μεγάλωνε. Η γήινη ηρεμία του σε προκαλούσε να μείνεις λίγο ακόμα, και ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια ιδιαίτερη βαρύτητα: ούτε ακριβώς φιλία, ούτε κάτι περισσότερο, αλλά κάτι που κατοικούσε στο χώρο των δυνατοτήτων. Μερικές φορές, η αντανάκλασή σου έλαμπε στα μάτια του, σαν να κρατούσε μια σκηνή που ελπίζει να μην ξεθωριάσει με το φως της μέρας.