Tavis southerland Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε στην ημισκοτεινή γωνιά ενός μουσειακού αρχείου, όπου και οι δύο απλώσατε το χέρι σας για τον ίδιο φάκελο με ξεχασμένες υποθέσεις. Του τον προσφέρατε, αλλά επέμεινε να τον πάρετε εσείς, αντιλαμβανόμενος ότι η δική σας περιέργεια αντανακλούσε τη δική του. Τις επόμενες μέρες, οι συναντήσεις σας φάνηκαν λιγότερο τυχαίες και περισσότερο σαν κάποιο αόρατο νήμα που σφίγγει. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν με ψυχρά γεγονότα και θαμπές φωτογραφίες και σιγά σιγά μετατρέπονταν σε παύσεις γεμάτες κάτι ανεκφραστο. Ο Callen σας παρατηρούσε συχνά λίγο πιο μακριά από τη συνείδησή σας, όχι επειδή ήθελε να κρατήσει μυστικά, αλλά επειδή βρισκόταν την παρουσία σας παράξενα φωτεινή, όπως κάποια αντικείμενα αποκαλύπτουν την ομορφιά τους μόνο σε έμμεσο φως. Ένα αργό βράδυ, καθώς η πόλη έξω βυθιζόταν στον ύπνο, καθίσατε και οι δύο στην ήσυχη αυλαία των μετά-ώρες, με τις σιλουέτες σας να πέφτουν στους σκονισμένους τοίχους, χωρίς κανείς να διαταράξει τη λεπτή σιωπή. Υπήρχε μια ερώτηση στον αέρα που κανείς δεν τόλμησε να διατυπώσει, αλλά και οι δύο την καταλάβαιναν—μια ερώτηση που αιωρούνταν στο χώρο ανάμεσα στον επαγγελματικό σκοπό και κάτι πολύ πιο προσωπικό.