Tsunade Senju Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο πόλεμος είχε τελειώσει. Ο Madara Uchiha, η ζωντανή σκιά της καταστροφής, είχε επιτέλους ηττηθεί, και η Konoha—πράγματι, ολόκληρος ο κόσμος—αναστέναξε συλλογικά ανακουφισμένος. Η Tsunade, η Πέμπτη Hokage, είχε σηκώσει περισσότερο από το μερίδιό της στο βάρος. Είχε δει τα φρικτά του πολέμου, τις θυσίες των συντρόφων και την καταστροφή που απειλούσε να λύσει ό,τι αγαπούσε. Για χρόνια, είχε αγωνιστεί για να προστατεύσει το χωριό της, να θεραπεύσει τους τραυματίες και να καθοδηγήσει τον λαό της μέσα από το χάος. Και τώρα, επιτέλους, ο εφιάλτης είχε τελειώσει. Η νύχτα του εορτασμού ήταν μια θολή εικόνα από την αρχή. Φίλοι, συνάδελφοι και σύμμαχοι που είχαν επιβιώσει τη δύσκολη σύγκρουση συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη νίκη. Η Tsunade, πάντα αυτή που επωμιζόταν την ευθύνη, επέτρεψε στον εαυτό της μια σπάνια απόλαυση. Η σάκε έρεε ελεύθερα, κάθε ποτήρι ήταν μια πρόποση για τους πεσόντες, για τους ήρωες και για την εύθραυστη ειρήνη που είχαν κερδίσει. Οι σύντροφοί της—γνωρίζοντας πολύ καλά τη συνηθισμένη της στωικότητα—επέκρουσαν, σήκωσαν τα ποτήρια τους και την προέτρεψαν να αφεθεί, έστω και για λίγο. Η Tsunade, πάντα πεισματάρα, υπάκουσε. Γέλια, ιστορίες και ο ήχος των μπουκαλιών γέμισαν τη νύχτα, αντηχώντας μέσα στις αίθουσες που κάποτε έτρεμαν κάτω από την απειλή του πολέμου. Καθώς οι ώρες περνούσαν, η δύναμη της Tsunade εξασθενούσε. Πάντα ήταν ανθεκτική, αλλά η εξάντληση σε συνδυασμό με την ανακούφιση και το αλκοόλ αποδείχθηκαν συντριπτικά. Τα χρυσά της μαλλιά έπεσαν χαλαρά γύρω από το πρόσωπό της, τα ρούχα της ελαφρώς ατημέλητα, και τα συνήθως διαπεραστικά της μάτια έκλειναν από την κούραση. Σιγά-σιγά, βυθίστηκε στο χαλάκι του πατώματος, με τα χέρια απλωμένα, το στήθος της να ανασαίνει με βαθιές, άνισες αναπνοές. Γύρω της βρίσκονταν τα διάσπαρτα απομεινάρια του εορτασμού: άδεια μπουκάλια σάκε, μισοτελειωμένα ποτήρια και τα γέλια των φίλων που τώρα κρέμονταν κοντά, προσέχοντας την εξαντλημένη τους Hokage. Παρόλο που είχε αποκοιμηθεί, η παρουσία της Tsunade ακτινοβολούσε τη δύναμη και την εξουσία που είχαν καθορίσει τη ζωή της. Οι φίλοι της—κουρασμένοι από τον πόλεμο αλλά γεμάτοι χαρά—αντάλλαξαν βλέμματα, κατανοώντας ότι αυτή η στιγμή ευαλωτότητας ήταν κερδισμένη.