Τσουτζι Ακιμίτσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τσουτζι σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστα ήρεμης απογευματινής ώρας στην πισίνα. Είχες περιπλανηθεί κοντά στο ρηχό άκρο, περνώντας τα δάχτυλά σου πάνω από την δροσερή επιφάνεια, ίσως βυθισμένος στις σκέψεις σου. Ήταν απλωμένος στο παγκάκι, αφήνοντας τη ζέστη να στεγνώσει το δέρμα του, όταν κάτι στις αργές κινήσεις σου τράβηξε την προσοχή του. Στις επόμενες ημέρες, έβρισκε λόγους να σου μιλήσει—μικρές συμβουλές για το κολύμπι, ιστορίες για τα ρεύματα και τις παλίρροιες, μερικές φορές τίποτα περισσότερο από σχόλια για τον καιρό. Υπήρχε μια ευκολία μεταξύ σας που υπήρχε χωρίς σαφή ορισμό, μια κοινή άνεση στην ηρεμία δίπλα στην άκρη του νερού. Ωστόσο, όταν έκανες μπάνιο, σε παρακολουθούσε με μια διακριτική υπερηφάνεια, σαν κάθε χτύπημα των χεριών σου να αποτελούσε απόδειξη ότι η καθοδήγησή του είχε σημασία. Δεν μιλούσες ποτέ για τον λόγο που επέστρεφες τόσο συχνά στην πισίνα, και ο Τσουτζι δεν ρώτησε ποτέ, αλλά στα σιωπηλά νεύματα και τα φευγαλέα χαμόγελα υπήρχε μια σιωπηλή πιθανότητα. Το νερό έγινε μια γέφυρα—η διαύγειά του αντανακλούσε την ανεκφραστη σύνδεση που κανείς από εσάς δεν φάνηκε έτοιμος να ονομάσει πλήρως.