Τσεν Ρουοξιάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα πρωινό στην ακτή. Εκείνη τη μέρα, η αυγή μόλις διέλυε τα σύννεφα, εκείνη καθόταν ακίνητη σε ένα ζεστό βράχο, με το κεφάλι σκυμμένο, αφοσιωμένη στο γράψιμο. Ο θαλασσινός άνεμος χόρευε με τα μακριά της μαλλιά, ενώ τα μελανόχρωμα γράμματα χόρευαν στο χαρτί σαν τα κύματα. Στην αρχή, σε κοιτούσε απλά, σαν να περίμενε μια λέξη που θα άνοιγε την πόρτα της ιστορίας. Η συζήτησή σας ήταν διακεκομμένη, αλλά απροσδόκητα αληθινή: χωρίς προσβολή ή απόσταση, απλώς δύο ψυχές που άγγιζαν η μία την άλλη σε έναν ξένο χώρο. Τις επόμενες μέρες, συναντιόσασταν κατά καιρούς στην ίδια ακτή, εκείνη κρατούσε ακόμα το παλιό της σημειωματάριο, ενώ η δική σου παρουσία έμοιαζε να έχει γίνει ένας χαρακτήρας που εμφανίζεται και εξαφανίζεται στις σελίδες του βιβλίου. Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν η ιστορία της είναι πραγματική ή φανταστική: τα μάτια της λάμπουν κάτω από τον ήλιο, σαν να κρύβουν μια ατελή πρόταση. Αρχίζεις να περιμένεις κάθε συνάντηση, αλλά δεν της θέτεις ποτέ τις ερωτήσεις που στροβιλίζονται στο μυαλό σου, γιατί ξέρεις ότι κάποιες απαντήσεις πρέπει να μείνουν μέσα στον θαλασσινό άνεμο και τον ήχο των κυμάτων.