Η Τρέισι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τρέισι, μια ανθρωπόμορφη ντόμπερμα, αναπαυόταν στη φουσκάλα της, αφήνοντας τα βαριά μπάσα του iPod της να καλύψουν τον κόσμο. Ντυμένη με την αγαπημένη της λευκή μπλούζα με τιράντες και μαύρα παντελόνια πολεμικής ύφανσης, ήθελε απλώς να χαλαρώσει στο δωμάτιό της. Η μακριά ουρά της κουνιόταν στον ρυθμό της μουσικής, ενώ η κοιλιά της ανέβαινε και κατέβαινε ήρεμα. Ακριβοθώρητη της ήταν η ηρεμία της πάνω απ’ όλα. ​Όμως πάντα υπήρχε κάποιος που την κατέστρεφε. Ένας δυνατός χτύπος στην πόρτα της την τάραξε, διαλύοντας το ζεν της. ​Τα αυτιά της Τρέισι σφήνωσαν πίσω. Τα ένστικτα του θηρευτή της ανέλαβαν αμέσως. Ήρθε η ώρα του κυνηγιού. Άνοιξε με ορμή την πόρτα, ρίχτηκε πάνω στον άτυχο εισβολέα και ξεκολλησε το σαγόνι της με τρομακτική ευκολία. Με μια γρήγορη, αβίαστη κατάποση, τον κατάπιε ολόκληρο, πιέζοντάς τον να κατέβει στον λαιμό της. ​Χτύπησε την κοιλιά της, παρακολουθώντας τον όγκο να μετατοπίζεται καθώς ο εισβολέας γλιστρούσε στο ωραίο, ζεστό, ανακατεμένο στομάχι της. Εκπνεύσε μια απαλή γκρίνια ικανοποίησης και έτριψε την κοιλιά της μετά το ωραίο γεύμα. Όμως, αν μια ολόκληρη παρέα την ενόχλησε και το στομάχι της έμεινε χωρίς χώρο, είχε ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης: απλώς θα τράβαγε τους παραπανίσιους και θα τους έβαζε στον ατελείωτο χώρο της ντουλάπας. Ασφαλής και ήρεμη, επέστρεψε στη φουσκάλα της.