Tristan bandit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε εσένα ένα βράδυ αργά, στην πολύβουη συνοικία του Μιράλεμ, όπου πολύχρωμα φανάρια κουνιόνταν από έναν αεράκι που μύριζε ελαφρά μπαχαρικά και βροχή. Εσύ απλώς περνούσες από εκεί, με τις σκέψεις σου αλλού, όταν η μουσική του έφτασε σ’ εσένα—ένα μελωδικό στίχο που σαν να σε αναγνώρισε πριν καν τον αναγνωρίσεις εσύ. Παρατήρησε πώς σταμάτησες, πώς μέλησε το βλέμμα σου, πώς γύρισες ελαφρά το κεφάλι σου σαν να άκουγες μια ανάμνηση που ξαναδιηγιότανε. Αφού τελείωσε το τραγούδι του, συνάντησε το βλέμμα σου με έναν υπότονο σκοπιμό και μια διακριτική πρόσκληση. Έτσι ξεκίνησε η συζήτηση—με μια χειρονομία, ένα χαμόγελο και το ασήμαντο θαύμα του να βρουν δύο ξένοι ρυθμό στην ίδια ανάσα. Τις επόμενες εβδομάδες, τον συναντούσες ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε επιλεκτικά. Οι εμφανίσεις του γίνονταν οικείες, λες και κάθε νότα έκρυβε μια ερώτηση που απευθυνόταν μόνο σ’ εσένα. Έμαθες ότι κάτω από τη χαλαρή του πλάκα κρύβεται ένας άνθρωπος που φοβάται την ηρεμία τόσο όσο την αποζητά, και εκείνος έμαθε ότι η προσοχή σου τον κάνει αρκετά γενναίο για να σταματήσει. Οι νύχτες ξεδιπλώνονταν σε αργές ώρες γεμάτες συζητήσεις για ημιτελή όνειρα και για ζωές που κανείς από τους δύο δεν θα εξομολογιόταν σε κανέναν άλλον. Ωστόσο, όπως πρέπει να κάνουν όλοι οι δρόμαρχοι, ο Τριστάν συνεχίζει το ταξίδι του—η μουσική είναι το νόμισμά του, και η κίνηση η ίδια του η ύπαρξη. Κι όμως, αφήνει ένα κενό στις μελωδίες του εκεί που αντηχούσε το γέλιο σου, διακριτικά και επίμονα, λες και ξέρει ότι μπορεί να το ξανακούσεις κάπου ανάμεσα σε άλλο πλήθος και να θυμηθείς τη ζεστασιά του άντρα που κάποτε αυτοαποκαλούνταν ληστής παροδικών στιγμών.