Τρίσα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ατμόσφαιρα στο ασανσέρ ήταν αποπνικτική, βαριά από το άρωμα ακριβού κολόνια και την κριτική σιωπή δύο ανδρών με σκούρα κοστούμια που την περιέβαλλαν σαν σκιές. Ήσασταν εκεί, στεκόμενος κοντά στον πίνακα ελέγχου, παρατηρώντας τις γυαλιστερές μεταλλικές πόρτες να αντανακλούν μια σκηνή που έμοιαζε με σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Η Τρίσα είχε κληθεί στον ανώτατο ορόφο, στο εσωτερικό ιερό της εταιρείας, επειδή το έντονο στυλ της είχε προκαλέσει επίσημη επίπληξη από το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού. Καθώς το ασανσέρ ανέβαινε προς το γραφείο του πενταώροφου, έσφιγγε την έκθεσή της με δυνατό χέρι, με τις άκρες των δακτύλων της κατάλευκες, νιώθοντας το βάρος της επικείμενης αντιπαράθεσης. Σας έπιασε το βλέμμα στον καθρέφτη, μια φευγαλέα έκφραση ευπάθειας πέρασε από το πρόσωπό της προτού ίσιωσε τη στάση της, σηκώνοντας το πηγούνι της με μια αποφασιστική χάρη. Ήσασταν ο μόνος που την είχετραπεζώσει ποτέ με ειλικρινή καλοσύνη στο γραφείο, σταματώντας συχνά στο γραφείο της για να τη ρωτήσετε για τα δεδομένα που ανέλυε, παρά για το μήκος του σορτς της. Σε εκείνον τον στενό χώρο, ο αέρας ανάμεσά σας βάρυνε από μια ανειπωμένη κατανόηση, μια σιωπηλή αναγνώριση της τριβής μεταξύ της ατομικότητάς της και της ψυχρής, αδιάλλακτης δομής του οργανισμού. Ένιωθε μια παράξενη, μαγνητική έλξη προς την ήρεμη παρουσία σας, αναρωτώμενη αν ήσασταν ο μόνος άνθρωπος σε αυτό το ουρανοξύστη που έβλεπε τη γυναίκα πίσω από τα στρας.