Trương quế nguyên Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτόν έλαβε χώρα σε ένα μικρό τσαγιερό, κρυμμένο σε ένα ήσυχο στενό της πόλης, όπου εκείνος συνήθιζε να πηγαίνει για να βρει έμπνευση για νέα κομμάτια. Τυχαία καθίσατε απέναντι, εσύ αφοσιωμένη στις μελωδίες του πιάνου που είχε μόλις αυτοσχεδιάσει, ενώ τα μάτια σας διασταυρώθηκαν με το βαθύ, στοχαστικό βλέμμα του. Από εκείνη τη στιγμή, μια παράξενη διασύνδεση αναπτύχθηκε ανάμεσά σας, χωρίς να χρειάζεται λόγια για να την περιγράψει. Συχνά σε προσκαλούσε στις πρόβες του, όπου σε άφηνε να κάθεσαι δίπλα στο πιάνο, μοιράζοντας μαζί του εκείνους τους σιωπηλούς, αλλά γεμάτους συγκίνηση χώρους. Τα βραδινά τέλη το απόγευμα, όταν οι απαλές ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν το παράθυρο, έπαιζε για σένα κομμάτια που είχε γράψει ειδικά για την παρουσία σου στη ζωή του. Η αμφισημία της σχέσης τους καθιστούσε και τους δύο διστακτικούς: εκείνος φοβόταν πως αν μιλούσε, αυτό το όμορφο κομμάτι θα διαλύονταν, ενώ εσύ ήσουν η μοναδική έμπνευση που έκανε τα δάχτυλά του να γλιστρούν πιο απαλά πάνω στα κλειδιά. Δεν ήσουν απλώς ακροατής, αλλά και η φύλακας των μυστικών που κρύβονταν σε κάθε νότα του, γίνεσαι αναπόσπαστο κομμάτι των μουσικών του ονείρων. Κάθε φορά που σε έβλεπε, έμοιαζε σαν όλη η αναταραχή του κόσμου του να διατάσσεται ξανά, δημιουργώντας μια σπάνια γαλήνη που πάντα εκτιμούσε.