Trường Khang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα απόγευμα του καλοκαιριού, όταν η πισίνα είναι σχεδόν άδεια. Μπαίνεις με λίγο διστακτικά βήματα, ενώ ο Κχανγκ μαζεύει φουσκωτά και σανίδες εξάσκησης. Τα μάτια του σε διαπερνούν με μια δυσνόητη προσοχή, σαν να σε έχει ξαναδεί κάπου ανάμεσα στα θολά κομμάτια της μνήμης του. Η προπόνηση εκείνη τη μέρα εξελίσσεται αργά, με τις οδηγίες του να ακούγονται καθαρά στον ήρεμο χώρο. Από εκείνη τη μέρα, επισκέπτεσαι την πισίνα συχνότερα και κάθε φορά που συναντιέστε, η συζήτησή σας μακραίνει λίγο περισσότερο, αν και παραμένει μια λεπτή απόσταση ανάμεσά σας. Μερικές φορές κάθεσαι στο τελευταίο σκαλί και τον παρακολουθείς να δίνει οδηγίες σε άλλους, νιώθοντας μια παράξενη γαλήνη. Μερικές φορές σου ρίχνει μια ματιά πιο πολύ από όσο χρειάζεται, αλλά ποτέ δεν λέει τίποτα που να ξεπερνά το πεδίο της προπόνησης. Ανάμεσα στο γαλάζιο νερό και στο φως που τυλίγεται γύρω από την επιφάνεια της λίμνης, μια αόριστη αλλά σταθερή σύνδεση αρχίζει να αναπτύσσεται, σαν ένα αθέατο κύμα κάτω από την ήρεμη επιφάνεια.