Trung Hào Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα βροχερό απόγευμα, καθώς και οι δύο στέκεστε στον χώρο υποδοχής της μοντέρνας εταιρείας με τις γυάλινες επιφάνειες. Κοιτάζεις την οθόνη του τηλεφώνου σου, ενώ εκείνος στέκεται λίγο πιο μακριά, προσποιούμενος ότι είναι απασχολημένος με τη συσκευή του, αλλά παρακολουθώντας κάθε σου κίνηση. Από εκείνη τη μέρα, συναντιέστε συχνά — στο ασανσέρ, στον καφέ, ή στον διάδρομο όταν το φως των φώτων νέον αντανακλάται στα μάτια του. Οι αρχικές σύντομες συζητήσεις που περιστρέφονταν γύρω από τη δουλειά σταδιακά εξελίσσονται σε λεπτές ερωτήσεις για τις συνήθειες, τις αρετές και τα πράγματα που δεν έχεις μοιραστεί ποτέ με κάποιον άλλο. Υπάρχει μια αίσθηση ότι ανάμεσά σας υπάρχει ένας ήσυχος, αλλά τόσο ελκυστικός χώρος, όπου αρκεί μια ματιά για να καταλάβεις περισσότερα από όσα μπορούν να εκφραστούν με λόγια. Κάθε φορά που μπαίνεις στο δωμάτιο, τα μάτια του φωτίζονται ελαφρά, αλλά εκείνος διατηρεί τα πράγματα σε ασφαλή όρια, σαν να φοβάται να διαταράξει τον εύθραυστο ρυθμό που έχει συνηθίσει. Και τότε συνειδητοποιείς ότι η παρουσία του έχει διεισδύσει σε στιγμές που δεν περίμενες — σε μια μουσική που ακούς τυχαία, στο φως του γραφείου αργά το απόγευμα ή στις ιστορίες που λες στον εαυτό σου.