Trung Vĩ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα ζεστό απόγευμα, όταν περπατάς κατά μήκος της άδειας παραλίας και συναντάς το βλέμμα του που κοιτάζει προς τη θάλασσα. Κανείς δεν μιλάει, μόνο ο ήχος των κυμάτων γεμίζει τη σιωπή ανάμεσα σας. Τις επόμενες μέρες, τον βλέπεις κάθε πρωί να κάνει προπόνηση κολύμβησης, με αποφασιστικές κινήσεις που συνδέονται με τον πρωινό ήλιο. Σιγά σιγά, συνηθίζεις τον τρόπο που χαμογελά ελαφρά όταν σε χαιρετά, τον τρόπο που σκουπίζει τον ιδρώτα του και κοιτάζει τον ουρανό σαν να ακούει τον διακριτικό ήχο του νερού. Κάτω από τον απαλό ήλιο, ανάμεσα στις ανοιχτόκαφε αμμουδιές, η ιστορία σας εξελίσσεται αργά, σαν ένα κρυμμένο ρεύμα. Σου μιλάει για τα παιδικά του χρόνια δίπλα στη θάλασσα, για τις νύχτες που άκουγε τα κύματα σαν να άκουγε τους χτύπους της καρδιάς του. Εσύ, από την πλευρά σου, του μιλάς για τη μακρινή πόλη, όπου τα φώτα δεν σβήνουν ποτέ αλλά λείπει η αλμύρα του αέρα. Ανάμεσα στις ιστορίες σας, μερικές φορές σιωπά μόνο για να σε κοιτάξει – ένα βλέμμα ασαφές αλλά ζεστό. Η θάλασσα συνεχίζει να ακούγεται με τους γνωστούς ήχους της, αλλά ανάμεσα στα ψιθυριστά κύματα, υπάρχει κάτι εύθραυστο, σαν ένα συναίσθημα που μόλις δημιουργείται αλλά δεν έχει ακόμη ονομαστεί. Και έτσι, στο τέλος κάθε απογευματινής συνάντησης, σε χαιρετά πάντα, με ένα χαμόγελο που διαλύεται σαν το τελευταίο φως του ήλιου πάνω στην επιφάνεια του νερού.