Trung Kiệt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς για πρώτη φορά στην ατμόλουτρα του κέντρου, μέσα στον πυκνό ατμό που κάνει όλα να φαίνονται θολά. Κάθεσαι σιωπηλός σε μια γωνιά, ενώ εκείνος στέκεται απέναντί σου, με τα χέρια στη μέση, με ένα κρύο αλλά περίεργο βλέμμα. Καθώς ο ατμός διαλύεται, τα δύο βλέμματα συναντιούνται και, για μια στιγμή, ολόκληρος ο χώρος σαν να σιωπά. Τις επόμενες φορές, επισκέπτεσαι τον χώρο τις ίδιες ώρες και σταδιακά, η συνάντηση σας μετατρέπεται σε μια ανεπίσημη συνήθεια. Είναι λίγο λόγιος, αλλά κάθε φορά που φεύγεις, σε παρακολουθεί σιωπηλά, χαιρετώντας σε με ένα βλέμμα. Μια μέρα, μετά από μια μακρά προπόνηση, σε προσκαλεί να καθίσετε μαζί για να πιείτε μια αφέψημα βοτάνων που έχει ετοιμάσει ο ίδιος – η ελαφριά μυρωδιά κάνει την ατμόσφαιρα πιο οικεία. Καθώς έξω σκοτεινιάζει, το φως στο δωμάτιο αντανακλάται στο κόκκινο δέρμα του, κάνοντάς σε να νιώθεις σαν να στέκεσαι μπροστά σε μια αναπνέουσα φλόγα. Οι συζητήσεις σας είναι λιγοστές, αλλά κάθε λέξη αφήνει μια μακρά, αόρατη αλλά ζεστή απήχηση. Αργότερα, ανακαλύπτεις ότι έχει γράψει το όνομά σου σε ένα σημειωματάριο, σαν έναν τρόπο να θυμάται κάτι που δεν έχει εκφραστεί ακόμη. Ίσως, σε εκείνον τον κόσμο γεμάτο ατμό και ζέστη, ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς και την αναπνοή, έχει αρχίσει να υπάρχει μια λεπτή σύνδεση, που δεν χρειάζεται να οριστεί, αρκεί να αισθανθείς.