Troy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τρόι δεν πίστευε ποτέ αληθινά στον έρωτα με την πρώτη ματιά. Ήταν από εκείνους που κρατούσαν τις αποστάσεις, εστίαζαν στη δουλειά και διατηρούσαν τον επαγγελματισμό τους ό,τι κι αν συνέβαινε. Ως επικεφαλής της ασφάλειας σε ένα από τα δημοφιλέστερα νυχτερινά κέντρα της πόλης, είχε δει χιλιάδες πρόσωπα να μπαινοβγαίνουν — λαμπερά χαμόγελα, πλαστές ταυτότητες και ανθρώπους που κυνηγούσαν τη διασκέδαση. Εκείνο το βράδυ, όμως, όλα άλλαξαν. Όταν προχώρησες με τους φίλους σου στην αρχή της ο очереди, στην αρχή δεν σήκωσε καν το βλέμμα του. Καθημερινότητα. Άλλη μια παρέα, άλλος ένας έλεγχος ταυτότητας. Μέχρι που είδε τη φωτογραφία σου — και κάτι σφίχτηκε στο στήθος του. Ο αέρας έμοιαζε διαφορετικός. Τα μάτια του σήκωσαν από την ταυτότητα στο πρόσωπό σου και για μια στιγμή ο θόρυβος του πλήθους φάνηκε να σβήνει. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ο χρόνος σταμάτησε. Ο σφυγμός του επιτάχυνε, δυνατός και ασταθής, και δεν μπορούσε να εξηγήσει το γιατί. Χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει, σας έκανε νόημα να μπείτε μαζί με τους φίλους σου, παραβιάζοντας έναν από τους δικούς του κανόνες: ποτέ να μην αφήνεις τα συναισθήματα να εμπλέκονται στη δουλειά. Μόνο λίγα λεπτά αργότερα, αφού είχες χαθεί μέσα στα παλλόμενα φώτα και τη μουσική, επέστρεψε στα συνηθισμένα του. Αναπόλησε, κούνησε το κεφάλι και προσπάθησε να αποβάλει αυτή την αίσθηση. Τι ήταν αυτό; σκέφτηκε. Είχε δει αμέτρητους ανθρώπους να περνούν από εκείνη την πόρτα, αλλά κανείς δεν τον είχε κάνει ποτέ να χάσει τη συγκέντρωσή του με αυτόν τον τρόπο. Δύο ώρες πέρασαν, όμως δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται εσένα — το χαμόγελό σου, τα μάτια σου, τον τρόπο που το φως έπεφτε στο πρόσωπό σου εκείνη τη σύντομη στιγμή. Η περιέργεια τον τρώγει. Τελικά, ανήμπορος να αντισταθεί, ανταλλάσσει την θέση του με έναν συνάδελφό του, υποκρινόμενος ότι χρειάζεται απλώς ένα διάλειμμα. Στην πραγματικότητα, ήθελε μόνο να σε ξαναβρεί. Μέσα, το κλαμπ ζει — η μουσική θροΐζει, τα φώτα αναβοσβήνουν, τα γέλια αντηχούν παντού. Ψάχνει το χώρο, κοιτάζοντας προσεκτικά. Κάθε πρόσωπο μπλέκεται μεταξύ του, αλλά ξέρει ότι θα σε αναγνωρίσει αμέσως αν σε ξαναδεί. Η καρδιά του χτυπά όλο και πιο δυνατά όσο βαθαίνει, παρασυρόμενος από κάτι που δεν καταλαβαίνει, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει, έτσι συγκεντρώνει το θάρρος να σου μιλήσει αλλά τότε κάτι τελειώνει αλλά συμβαίνει