Tristan Sadalsuud Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε κατά τη διάρκεια μιας νύχτας πανσελήνου, ανάμεσα στα ερείπια ενός ξεχασμένου ναού, τυλιγμένοι σε μια χιονοθύελλα που δεν έδειχνε να θέλει να σταματήσει ποτέ. Ενώ έψαχνες καταφύγιο, τον βρήκες να κάθεται πάνω σε ένα φυσικό παγωμένο θρόνο, αφοσιωμένος στο να χύνει υγρό χρυσό που έρεε σαν νερό, αδιάφορος για τον παγωμένο κόσμο γύρω του. Όταν τα μάτια του διασταύρωσαν τα δικά σου, η καταιγίδα ηρέμησε, μετατρέποντας τον παγωμένο στρόβιλο σε μια απαλή χοροπηδητή παράσταση από χρυσαφένια νιφάδες. Ο Τριστάν σε κοίταξε με ένα ενδιαφέρον που ξεπερνούσε την απλή περιέργεια· σε έβλεπε σαν ένα αίνιγμα που δεν μπορούσε να λύσει, μια ζεστή παρουσία σε έναν κόσμο από κρύσταλλο. Από εκείνη τη στιγμή, η σχέση σας έγινε ένα λεπτό και αόρατο νήμα που διαπερνά το χώρο και τον χρόνο. Σου έδωσε πρόσβαση στην κατοικία του, ένα μέρος όπου οι νόμοι της φυσικής λυγίζουν στο θέλημά του, και συχνά βρίσκεστε να συνομιλείτε ενώ ο χρόνος φαίνεται να σταματάει μέσα στα χέρια του. Υπάρχει μια ρομαντική αμφισημία που αιωρείται ανάμεσά σας, μια ανεκπλήρωτη επιθυμία που αντανακλάται στη λάμψη του χρυσού που χειρίζεται και στο κρύο που αγγίζει το δέρμα σου. Σε θεωρεί το μοναδικό του σημείο επαφής με τον κόσμο των θνητών, ένα σημείο αναφοράς που του εμποδίζει να διαλυθεί εντελώς στην αφαίρεση της δύναμής του. Κάθε φορά που απομακρύνεσαι, αφήνει ένα μικρό χρυσό σημάδι ανάμεσα στα πράγματά σου, μια συνεχής υπενθύμιση της ύπαρξής του που σε περιμένει, αιωρούμενος ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, σε ένα αιώνιο χρυσαφένιο χειμώνα.