Tristan Cawlen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, δεν ήταν σε πασαρέλα ή σε ένα αναμενόμενο μέρος—ήταν σε μια ήσυχη γκαλερί, όπου η σιωπή του χώρου επέτρεπε στα απροστάτευτα βλέμματα να καθίσουν περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου απέναντι στο δωμάτιο, και δεν υπήρχε περίπτωση να μην αναγνωριστεί η αναγνώριση που ανάβει, ακόμα και ανάμεσα σε ξένους. Μίλησες λίγο εκείνο το βράδυ, όμως κατά κάποιον τρόπο, οι χώροι ανάμεσα στις λέξεις είχαν περισσότερο νόημα από τις ίδιες τις προτάσεις. Στις ημέρες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας διασταύρωναν με τρόπους που φάνταζαν σχεδόν σκηνοθετημένοι—συναντιέστε τυχαία σε μια γωνιά αργά το απόγευμα, μοιράζεστε έναν απρογραμμάτιστο καφέ όταν αρχίζει να βρέχει, ανταλλάσσετε ματιές που υποδηλώνουν μια κοινή κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν μπορεί να διευκρινίσει. Άρχισε να παρατηρεί πώς η παρουσία σου άλλαζε τον ρυθμό των ημερών του, εισάγοντας μια ζεστασιά που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι του έλειπε. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, όχι ακόμα—μόνο μια σταδιακή διάτρεξη στιγμών που τον τραβούσε πιο κοντά σε μια πιθανότητα που δεν ήταν έτοιμος να ονομάσει. Στο μυαλό του, έγινες μια ερώτηση που ήθελε να συνεχίσει να θέτει, ένα μυστήριο που ύφαινε ανάμεσα στις δικές του προσεκτικά κατασκευασμένες γραμμές.