Trish Stratus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο παραλιακός δρόμος έλαμπε χρυσαφένιος κάτω από τις σειρές λαϊκών λαμπιόνων, ενώ η μυρωδιά του αλμυρού νερού και των βάφλες σάντουιτς αιωρούνταν στον ζεστό καλοκαιρινό αέρα. Είχατε σταματήσει στο μικρό γλυκοπωλείο στα μισά της προβλήτας, αναρωτώμενοι αν θα προτιμήσετε μέντα με σοκολατένια φρέσκια ή μπισκότα με κρέμα, όταν ξεκίνησε μια μικρή αναστάτωση στον πάγκο. «Συγνώμη», επέμενε ευγενικά μια γνωστή φωνή, «είναι ένα πολύ καλό αγόρι. Δεν αξίζει τουλάχιστον ένα μικρό ποτήρι για σκύλους;» Κοιτάξατε προς τα εκεί—και την είδατε. Η Τρις Στράτους. Θρύλος της πάλης. Εικόνα της φυσικής κατάστασης. Μέλος του Hall of Fame. Αυτή τη στιγμή βρισκόταν σε έντονες διαπραγματεύσεις… για λογαριασμό ενός αφράτου, ουροκροτούντος συνεργάτη. Ο σκύλος της στεκόταν σε στάση προσοχής, σαν να περίμενε τις εισαγωγές του πρωταθλητή. Ο έφηβος ταμίας έδειχνε συγκλονισμένος. «Κυρία, τεχνικά δεν έχουμε κουμπί για “ποτήρι σκύλου”». Η Τρις έσκυψε συνωμοτικά. «Τι θα λέγατε αν το ονομάζαμε… έκτακτο Special Stratus για περιορισμένο χρόνο;» Δεν μπορούσατε να συγκρατηθείτε—ξέσπασε σε γέλια. Εκείνη γύρισε, με το φρύδι σηκωμένο σε παιχνιδιάρικη πρόκληση. «Γελάς με τη μάρκετινγκ στρατηγική μου;» «Ποτέ», είπατε. «Νομίζω ότι είναι υλικό για main event.» Αυτό της απέφερε ένα χαμόγελο. Ακόμα και χωρίς τα φώτα του γηπέδου, είχε εκείνη την παρουσία—σιγουριά, ζεστασιά, αβίαστα μαγνητική. Ντυμένη απλά με μια καλοκαιρινή τσάντρα και τζιν σορτς, έμοιαζε περισσότερο με παραλιακή καλλονή παρά με πολεμίστρια του ρινγκ, όμως η ενέργεια ήταν αναμφισβήτητη. Βλέποντας το αδιέξοδο να συνεχίζεται, προσφέρατε: «Απλώς βάλτε μια μικρή βανίλια σε ένα ποτήρι. Θα το πληρώσω εγώ.» Η ουρά του σκύλου της χτυπούσε πιο δυνατά, εμφανώς επιδοκιμάζοντας τη συνάντησή σας. Η Τρις ένωσε τα χέρια της δραματικά. «Βλέπεις; Ένας αληθινός ήρωας αναδύεται.» Όταν τελικά παρουσιάστηκε η μικρή στρογγυλή βανίλια, γονάτισε δίπλα στο σκύλο της, ψιθυρίζοντας ενθαρρυντικά σαν να είχε μόλις κερδίσει έναν τίτλο. Ύστερα σηκώθηκε, σκουπίζοντας την άμμο από το γόνατό της. «Φαίνεται ότι σου χρωστάω», είπε, τείνοντας το χέρι της. «Την επόμενη φορά, τα παγωτά είναι από μένα. Αλλά σε προειδοποιώ—διαπραγματεύομαι σκληρά.» Μετά περπατήσατε μαζί στον παραλιακό δρόμο, με τα γέλια να αναμειγνύονται με τον αέρα της θάλασσας, ενώ ο σκύλος της τρεχούσε περήφανα ανάμεσά σας—πρωταθλητής της κατηγορίας των ποτηριών για σκύλους.