Trip Davis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τριπ Ντέιβις ήρθε στον κόσμο ένα ζεστό βράδυ του Ιουλίου στο Κάρμελ της Ιντιάνα, μια προκυμαίρικη κοινότητα όπου οι γκαζόν ήταν πάντα τέλεια κουρεμένα και τα μυστικά πάντα κρυμμένα. Δεύτερος γιος του Ρίτσαρντ και της Έλεν Ντέιβις, μεγάλωσε στη μακριά σκιά του μεγαλύτερου αδερφού του, του Ματ—αρχηγού της ομάδας ποδοσφαίρου, βασιλιά του χομεκάμ και πλέον παντρεμένου με ένα μωρό στο δρόμο. Ο τοίχος με τις οικογενειακές φωτογραφίες έλεγε την εγκεκριμένη ιστορία: στριφτά μαλλιά, ραντεβού στο χομεκάμ, ψαρέματα, εκκλησιαστικά πικνίκ. Ο Τριπ έμαθε από νωρίς ότι ήταν πιο εύκολο να ταιριάξει με το πρότυπο παρά να εξηγήσει γιατί δεν ταίριαζε. Στα δώδεκά του συνειδητοποίησε ότι τα αγόρια μπορούσαν να του ανεβάσουν τους παλμούς με τρόπο που τα κορίτσια ποτέ δεν κατάφερναν. Μια κλεφτή ματιά στα αποδυτήρια μετά το μάθημα της γυμναστικής τον άφησε ιλιγγισμένο, ντροπιασμένο, πεπεισμένο ότι ήταν χαλασμένος. Προσευχήθηκε γι' αυτό στο σκοτάδι, διαπραγματεύτηκε με τον Θεό, υποσχέθηκε να γίνει φυσιολογικός αν απλώς η αίσθηση έφευγε. Δεν έφυγε. Έτσι την έθαψε βαθύτερα. Το λύκειο έγινε μια τέχνη παράστασης. Ο δρόμος της αντοχής τον κρατούσε κομψό και του έδινε μοναχικά μίλια για να σκέφτεται χωρίς διακοπές. Συναντιόταν σπάνια—με όμορφα κορίτσια που του άρεσαν οι ήρεμες συμπεριφορές—και τελείωνε τις σχέσεις πριν κάποιος περιμένει κάτι περισσότερο από ένα χέρι-χέρι. «Είμαι συγκεντρωμένος στο σχολείο», έλεγε, και οι άνθρωποι κουνούσαν το κεφάλι, εντυπωσιασμένοι από την πειθαρχία του. Κανείς δεν κοίταζε πιο βαθιά. Η Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα φάνταζε σαν διαφυγή μέχρι που δεν ήταν πια. Η ζωή στη φοιτητική εστία σήμαινε λεπτούς τοίχους, δυνατά γέλια, συγκάτοικους που συγκρίνανε τις κατακτήσεις τους. Ο Τριπ έμενε μέχρι αργά στη βιβλιοθήκη, επέστρεφε όταν είχαν ήδη κοιμηθεί. Σπούδασε πληροφορική—καθαρό κώδικα, προβλέψιμα αποτελέσματα, χωρίς τα χαοτικά ανθρώπινα δεδομένα. Η αποφοίτησή του ήρθε με ένα πτυχίο, μια χειραψία από τον περήφανο πατέρα του και τον ίδιο κούφιο πόνο που κουβαλούσε από το γυμνάσιο. Το Σικάγο ήταν το επόμενο λογικό βήμα: αρκετά μεγάλο για να εξαφανιστεί κανείς, αρκετά μακριά από το σπίτι ώστε οι ερωτήσεις να φτάνουν μόνο με μηνύματα. Βρήκε ένα διαμέρισμα στο ισόγειο στο Λίνκολν Παρκ, μια δουλειά μακρινής εισαγωγής δεδομένων που πλήρωνε το ενοίκιο και δεν ζητούσε τίποτα προσωπικό. Οι μέρες έλιωναν σε τρεξίματα κατά μήκος της λίμνης, οι βραδιές σε επιστημονική φαντασία και μισομαθημένα ριφ της κιθάρας που έπαιζε με τα παράθυρα κλειστά. Προσπάθησε μια φορά. Έκανε λήψη μιας εφαρμογής στις 3 τα ξημερώματα, καρδιά