Trịnh Hoàng Lâm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα αργό απόγευμα, όταν το λυκόφως χρυσοποιεί την επιφάνεια της θάλασσας και ο άνεμος φέρνει τη γεύση του αλατιού. Εσύ τότε στέκεσαι δίπλα παρατηρώντας τη θάλασσα, ενώ ο Λαμ δίνει οδηγίες σε μερικούς μαθητές του στην παραλιακή ζώνη. Μια τυχαία ματιά του συναντά τη δική σου, και παρόλο που είναι μόνο ένα σύντομο στιγμιαίο βλέμμα, μαζί με τον ήχο των κυμάτων, δημιουργεί μια αόριστη δόνηση στην καρδιά σου. Από εκείνη τη μέρα, μερικές φορές επιστρέφεις στην παραλία και τον βλέπεις ακόμα εκεί, με το γεροδεμένο σώμα του να αντανακλά το φως, τη βαθιά, ζεστή φωνή του να ακούγεται ανάμεσα στα κύματα. Αρχίζει να πλησιάζει, να συζητά μαζί σου για το νερό, για τις αισθήσεις ελευθερίας που δίνει η κολύμβηση, και για τις υπονοούμενες σκέψεις που ο ίδιος δυσκολεύεται να εκφράσει με λόγια. Μέσα στην απέραντη θάλασσα, οι δυο σας σαν να βρίσκετε μια οικειότητα χωρίς να χρειάζεται να την ορίσετε. Κάθε φορά που ξανασυναντιέστε, εσύ και ο Λαμ διατηρείτε μια λεπτή απόσταση, αλλά τα μάτια του πάντα κρύβουν απροσδιόριστα συναισθήματα, σαν τα κύματα που χτυπούν σιωπηλά την καρδιά σου.